Posts tonen met het label Oorlogsgeweld. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Oorlogsgeweld. Alle posts tonen

donderdag 29 maart 2012

Inzamelingactie voor Syrië!

Help Syrië!!!!!

As Salaamoe Alaikoem


O beste moslims in Nederland en Vlaanderen,



Allen kijken wij hulpeloos aan en zien wij de dagelijkse slachtingen in Syrië. Allemaal walgen wij van de wandaden van de slager Beshar Asad en zijn regime. Wat kunnen wij doen, behalve dat wij de zorg en de pijn met ons mee dragen. Wat kunnen wij doen nadat wij de kinderen zagen die ledematen missen, wat kunnen wij doen nadat wij het jongetje zagen wiens mond en kind door een scherpschutter eraf geknald is. Wat kunnen wij doen?

Wij weten dat er goedheid in deze ummah is. Echter dienen, wij moslims moeten allemaal te werken om onze situatie te verbeteren, en dit is ook de Koranische roeping, zolang wij onze situatie niet verbeteren zal Allah onze situatie niet verbeteren!

Met de leiding van Allah hebben wij een kanaal gevonden, die wij alhamdulileh betrouwbaar achten. Vele broeders en zusters wonen aan de grens onder erbarmelijke omstandigheden in tentenkamp.

Wij vragen jullie om zoveel en zo snel als mogelijk geld te storten voor deze mensen, wij zullen dit meteen door sturen met de voorwaarden dat er foto's gemaakt dienen te worden. Hiervan worden primaire levensbehoeftes gekocht zoals voeding, medicijnen, kledij etc.

Wees niet gierig beste moslims, denk aan de kinderen en bedenk je dat dit jou kinderen zijn. Jij zou de hele wereld, als deze in jou hand was, geven om de situatie van jou kind te wijzigen. Voel de pijn van deze moslims en geef van het geld dat jij in bruikleen hebt van Allah. Wees een Ummah, O beste moslims. Laten wij ons van onze beste kant zien. Deel dit bericht met al u vrienden, mailcontacten en andere social media.

BANKREKENING nummer: 4583838

T.N.V.: Stichting Intisaar

ONDER VERMELDING VAN: Behind Bars: Syrie

IBAN/SEPA Nummer: NL87INGB0004583838

BIC Nummer: INGBNL2A

Banknaam: ING BANK N.V.

donderdag 22 september 2011

Meer info over Somalië

Salaam alaykum wa Rahmatullaahi wa Barakatuhu,
Zoals iedereen van ons ongetwijfeld weet, heerst er al maanden ernstige hongersnood in Somalië. Maar waar blijft onze hulp? Beseffen wij wel hoe erg de situatie van onze broeders en zusters is, of sluiten wij er bewust onze ogen voor?
Toen onze broeders en zusters in Irak en Afghanistan onze hulp nodig hadden, durfden wij niet te helpen uit angst voor de kuffaar. Nu onze broeders en zusters onze hulp nodig hebben in Somalië... helpen wij niet uit gierigheid! Subhan Allah.Bekijk dit filmpje inshaa Allah, en moge Allah onze harten verzachten en onze imaan versterken, ameen!


Door de hongersnood en droogte in Somalië vluchten er volgens een schatting van de UNHCR 1700 Somaliërs naar Ethiopië en 1400 naar Kenia. De uitgestrekte overvolle vluchtelingenkampen in Dadaab zijn uitgegroeid tot de grootste vluchtelingenkampen ter wereld en het einde van deze groei is nog lang niet in zicht. Zie ook het kaartje hieronder.

DeWereldMorgen.be -


Badiya (25) heeft zojuist wat extra voeding gekregen in het voedingscentrum van Save the Children in Dolo Ado transit, het tijdelijke opvangterrein in Ethiopië, net over de grens met Somalië. Onder haar hijaab tekenen zich twee kleine bobbels aan haar linker- en rechterzijde af. Het blijkt een tweeling te zijn, van net twee maanden oud. Iets meer dan twee maanden geleden sloeg ze hoogzwanger met haar man en vijf kinderen op de vlucht voor droogte en honger. “We verbouwden sorghum (gierst) op ons land en hadden veel geiten, maar ze zijn allemaal doodgegaan van de honger. We hadden geen geld om te vluchten, maar konden een auto lenen van de broer van mijn man. Opeens kwamen de weeën. Mijn man stopte de auto en ik ben langs de kant van de weg bevallen. Na zes dagen in de auto, werden we zeventig kilometer voor de grens aangehouden door Al-Shabaab en moesten we lopend verder. Zodra de regen weer komt, wil ze graag terug naar huis.

Isnino zit in een vluchtelingenkamp in Dadaab. "Ik heb niets, zelfs niet een emmer om water te halen," zegt ze. "We liepen uit Somalië naar hier. We konden alleen maar onze twee kinderen meenemen. Mijn hele lichaam doet pijn, ook mijn benen. We kwamen met de kleding die we dragen," zegt ze. Dat is alles wat ze heeft. Voor Isnino was verhuizen naar Dadaab vanuit Somalië geen makkelijke stap. "Daar had ik een huis. We hadden een boerderij, ook al zou er niets zou groeien. Het is erger hier dan ik gedacht had. Ik ben teleurgesteld en bang en ik hoop op iets beters. Ik had nooit gedacht dat ik zou leven in een vluchtelingenkamp", zegt Isnino. "Op een dag kan ik hulp krijgen. Ik heb niets, maar ik heb hoop." Ze voegt er zachtjes aan toe: "We zullen vanavond niets te eten hebben". De man van Isnino kan haar niet helpen bouwen met hun "huis" (hutje) vandaag. Hij is bezig met een hartverscheurende taak: het wassen van het lichaam van zijn neefje, Ibrahim. Hij is twee dagen geleden overleden. "Dat kwam door de honger", zegt Isnino. Ibrahim, 3 jaar oud, stierf in een noodkliniek in Dadaab. Hij maakte dezelfde reis het gezin van Isnino, maar zoals zo velen, kwam hij ziek, hongerig en zwak aan het in het kamp. De dag eindigt bij het graf van Ibrahim. Isnino's man is er niet. Hij probeert tegen beter weten in water te vinden om het kleine lichaam van Ibrahim te wassen. Mannen zijn om de beurt vuil aan het wegscheppen voor het graf van Ibrahim. Het rode vuil vermengt zich met het zand in de lucht. De wind neemt het op, en het maakt de hemel rood. De doodgravers werken temidden van dertig grafheuvels, variërend in grootte. Er zijn grafheuvels met de afmeting voor volwassenen. En er zijn kleine terpen, bedoeld voor kinderen... er zijn heel veel kleine terpen.... Alles wordt bedekt met doornstruiken, zodat wilde dieren niet gaan knagen aan de lijken. De mannen zeggen dat dit het derde kind is dat ze hebben begraven vandaag. Elk nieuw kamp zou een plek moeten krijgen om te begraven, maar er zijn te veel mensen, te weinig ruimte en er sterven er te veel.
“We hebben 90 kilometer gelopen”, vertelt Maryam Hasati, die in het tijdelijke opvangcentrum aan de grens met Ethiopië zit. Ze zit op de grond met haar zoon Molenor (5) en dochter Muslima (3). Ondervoede vrouwen en kinderen krijgen hier twee keer per dag een portie “porridge”, een gele pap met extra voedingsstoffen, eiwitten en vitaminen. Maryam komt uit Cruranbot, een klein plaatsje in Somalië. “We hebben onze geiten en schapen die nog leefden verkocht om eten te kopen en vervoer te regelen”. Maar de auto redde het niet tot aan de grens. “We hebben vier dagen gelopen, samen met mijn oudere broer, mijn man en mijn vijf kinderen. De jongste is 2 en de oudste is 13 jaar.” Ook Maryam is op de vlucht geslagen voor droogte en conflict. 15 dagen wacht ze nu al met haar familie op een plekje in een van de officiële vluchtelingenkampen.

Ibdio zit in een vluchtelingenkamp in Dadaab. Op haar elfde beviel ze van haar eerste kind. Nu is ze een 25-jarige, alleenstaande moeder van drie zonen. Ibdio, haar moeder en kinderen zijn ongeveer tien dagen geleden in Dadaab aangekomen en vonden uiteindelijk een plek in kamp Dagahaley. Door honger en angst gedreven verlieten ze Dinsor in Somalië. Hun verhaal lijkt op dat van alle andere vluchtelingen, 40.000 in totaal, die sinds begin juni naar Dadaab zijn gekomen. Ibdio’s man heeft een week voor vertrek het gezin in de steek gelaten. De twee nog levende koeien heeft hij meegenomen. “Door de droogte gingen onze dieren dood en daardoor is hij gek geworden,” denkt Ibdio. De familie heeft vijftien dagen over de tocht naar Dadaab gedaan en de reis was zwaar en gevaarlijk. De eerste 120 kilometer konden ze nog met een auto afleggen, maar toen die kapot ging moesten ze lopen. Onderweg zag Ibdio hoe ouders hun kinderen begroeven of andersom en ze was constant bang dat dit ook haar zou overkomen. “Met een vrachtwagen zijn we vervolgens naar Dhobley gegaan, aan de grens met Kenia. Daar moesten we al onze bezittingen achterlaten.”
Moeder met haar zwaar ondervoede kindje
Een vrouw bouwt haar hut in het vluchtelingenkamp
Nieuwe graven buiten het vluchtelingenkamp.
Voor sommige mensen was de reis te lang en te uitputtend.
Aid is reaching people in camps but is still not getting to the many in need elsewhere
Hulp bereikt de vluchtelingenkampen, maar ongeveer 4 op de 5
hulpbehoevenden wordt helaas nog niet bereikt.
Hutjes in vluchtelingenkamp Dadaab
Op dit filmpje spreekt een medewerker van Islamic Relief over hun hulp aan Somalië en kan je ook beelden zien van hulp van Islamic Relief


Als jij de Moslims in Somalië wil helpen fi sabilillaah, klik dan op deze link http://www.islamic-relief.nl/Doneren.aspx/Index
Jazak Allahu gairan bi Jannatul Firdaws. Stuur deze mail door aub.

geschreven door zuster Nasriyyah

zondag 11 september 2011

Videos over Somalië verspreiden inshaAllah!

Salaam Aleykoum Warahmatoelah

Ik heb een paar videos bekeken over Somalie....
Ik ga ze proberen te vertalen de hoogtepunten,de ergste verhalen....
Je zal huilen wolahi als je een hart hebt zal je huilen....

Ze roepen ook op om daar heen te gaan dus broeder/zuster als je kan ga daar heen en help.

Van de VN krijgen ze maar 3 gram mais per persoon....
in 1 moskee zijn er 9000 mensen die honger hebben...

Die christenen die zeggen tegen hun kom wil je eten?
Loop over de koraan aoedhoebillah!!!!

Een zuster met 7 kinderen heeft gezegt Nee doe ik niet LIEVER STERF IK.

Zij zal naar el-jenna gaan ze heeft geen eten gekregen.....
de keus tussen Allah en eten...
heeft zij gemaakt en ze zal el-jenna krijgen.
Wat voor beproevingen hebben wij gehad?
Hebben wij onze kinderen zien sterven?
Hebben wij onze moeders zien VERhongeren??

Zeg eens welke beproeving heb jij gehad dat je DENKT dat je el-jenna zal binnen mogen komen?

HET IS NIETS VERGELEKEN MET WAT HUN NU DOORMAKEN!!!!

Wolahi wij worden ondervraagt wat hebben we voor de gevangenen gedaan?
Wat hebben wij voor onze broeders en zusters die onderdrukt worden,verkracht worden,gemarteld worden gedaan???
En ook wat hebben we voor onze broeders en zusters in Somalie en andere arme landen gedaan.

Percies niets....


Subhana Allah wij worden ondervraagt wij worden ondervraagt....



En als je niets kan doen.

Maak dan dua inshaAllah....

maandag 12 april 2010

De gevolgen van de clusterbommen!(Iraq)

Ik zag je huilen,en wilde je wat vragen.
Minuten de minuten werden uren,de uren werden dagen.
Ik zag je huilen met veel pijn,
Zon sterke vrouw als jij werd heel klein,
Ik heb nog nooit iemand zo zien huilen,
Ach kon ik je maar troosten en kon je maar in mijn armen schuilen.
Wat ik zo zei en welke woorden ik ook gebruikte het hielp niet..
Zelfs je hart lijd echte verdriet.



Je huilde om je zus die kanker had.
Ze woonde samen met haar man en 4 kids in Bagdad.
De kanker had ze van clusterbommen.
Van de Amerikanen met hun verboden wapens.
Velen hebben nu kanker hierdoor.
Ze hebben geen regels hiervoor.
Babys komen misvormd op aarde.
Ach waar o waar is de gelijkigheid en waarde.



verboden wapends ze zijn er zogenaamd op tegen,
Maar zolang hun ze gebruiken zijn ze niet verlegen.
En moorden zo en maken vele gezinnen kapot.
tis Qadr Allah het was haar lot.


Jij huilde en huilde en je hart je hart oegtie o jou hart.
je stond op een dag voor de deur.
Je liet een apparaatje zien,
Aaaah miskien......
ik kreeg van schrik tranen
hield je vast omarmde en zei waarom belde je mij niet?
Subhanaallah jij hebt echt veel verdriet!

Nog steeds heb je hartproblemen
al zijn je ogen na een aantal maanden droog.
Het verdriet om je zus heeft je hart geraakt.
Ach oegtie je hebt nooit geklaagd.
Jij oegtie die altijd voor iedereen klaar staat.
Bent nu zelf met een grote beproeving geraakt.

Moge Allah jou zus genadig zijn.
Moge Allah de broeders en zusters bijstaan en beschermen die door de clusterbommen direct en indirect zijn geraakt amin



Clusterbommen, verarmd uranium, ondervoeding en ziekte blijven slachtoffers maken in Irak
Niemand zal ooit precies weten hoeveel directe burgerslachtoffers de Amerikaans-Britse agressie-oorlog tegen Irak heeft gekost. VS-generaal Tommy Franks stelde botweg: "We don't do bodycounts", "wij doen niet aan slachtoffertje tellen". Het project `Iraq Body Count' van een groep geëngageerde Britse en Amerikaanse onderzoekers doet dat wel. Zij schatten het aantal omgekomen burgers op 6.500 tot 7.7001. Dat komt overeen met wat journalisten van Associated Press vonden: zij telden in 60 van de 124 Iraakse hospitalen 3.240 burgerslachtoffers.
Bert De Belder

10-07-2003

Twee maand na de invasie komen meer gegevens boven water over het wapentuig dat de aanvalstroepen gebruikten. De VS-militairen geven toe 1.500 clusterbommen te hebben gedropt. De Britten zeggen 2.000 clusterbommen van op de grond te hebben afgevuurd, en nog eens 65 vanuit de lucht.
Omdat deze explosieven in vele kleine bommetjes uiteenspatten, treffen ze zonder onderscheid militairen en burgers.
Niet-ontplofte projectielen maken maanden later nog steeds slachtoffers, vooral onder kinderen.
De Amerikanen gebruikten ook verarmd uranium in Irak. A-10 vliegtuigen vuurden minstens 75 ton kogels met verarmd uranium af.
De eerste meldingen van radioactieve besmetting van slagvelden, vooral in en rond Bagdad, lopen binnen.
3 De medische infrastructuur van Irak was een van de doelwitten van de plunderingen die de VS-troepen oogluikend toelieten en zelfs stimuleerden.
Het Amerikaans militair bestuur bemoeilijkt systematisch de heropbouw van de ziekenhuizen en de distributie van geneesmiddelen.
4 Twee maand later blijft de gezondheidszorg erg fragiel en ontoereikend. Geen veiligheid, geen geneesmiddelen, geen drinkbaar water: dat zijn de meest voorkomende problemen.
5 Niet te verwonderen dat de gezondheidssituatie van de Iraakse bevolking rampzalig is. Het aantal indirecte slachtoffers van de oorlog en de bezetting zal ongetwijfeld een veelvoud zijn van de duizenden mensen die in de oorlog zelf werden omgebracht.

Je kan hier ongetwijfeld van een nieuwe oorlogsmisdaad spreken.
Unicef meldt dat bij kinderen in Bagdad ondervoeding vandaag dubbel zoveel voorkomt dan een jaar geleden.
6 Er is cholera in Basra, Nasiriya en Missan.
7 Unicef waarschuwt voor de kwetsbaarheid van de 210.000 Iraakse babies die de laatste drie maand geboren zijn. De kinderen zijn immers niet ingeënt tegen kinderziekten, heel het vaccinatieprogramma lag door de oorlog op apengapen.
8 Elektriciteit en water, in veel opzichten essentieel voor een goede gezondheid - zeker bij de huidige temperaturen van 50° C! - zijn nog steeds niet hersteld in Bagdad.
Geneeskunde voor de Derde Wereld nam het initiatief om hierover een internationale oproep van gezondheidswerkers te lanceren. Gezondheidswerkers en internationale specialisten in volksgezondheid uit een 20-tal landen eisen "gezondheid en gerechtigheid voor het Iraakse volk", wat "een onmiddellijk einde aan de buitenlandse bezetting" impliceert.
9 Noten
1 http://www.iraqbodycount.net/
2 Niko Price, "AP Tallies 3,240 Civilian Deaths in Iraq", Associated Press, 11 juni 2003
3 Scott Peterson, "Remains of toxic bullets litter Iraq", The Christian Science Monitor, 15 mei 2003
4 Ed Vulliamy, "Gun gangs rule streets as US loses control", The Observer, 25 mei 2003
5 "Developing medical needs in Iraq are from lack of basics", MSF, 24 June 2003
6 "Iraqi children face death from malnutrition - UN" Jordan Times, 15 mei 2003
7 "UN Children's Fund warns of surge in diarrhoeal diseases", UNICEF, 9 juni 2003
8 "210,000 Iraqi newborns in last 90 days, all vulnerable to preventable diseases", UNICEF, 16 juni 2003

A third of the bombs dropped on Iraq were old-style "dumb weapons" - despite suggestions from the Pentagon that 90 per cent of munitions used would be precision-guided.
The first detailed analysis of the coalition air campaign by the commander of US air forces, Michael Moseley, also reveals a heavy emphasis on psychological operations; 32 million pro-coalition leaflets rained down on Iraqis during the campaign and 610 hours of anti-Saddam Hussein propaganda were broadcast.
There were 10 authorised strikes against "media facilities", including the Baghdad office of the Arabic TV news channel al-Jazeera, in which a reporter died.
More than 240,000 cluster bombs were dropped on Iraq, the report shows. Australia refuses to use these weapons, which were said by doctors to have caused injuries to children during allied bombing raids.
Humanitarian organisations want cluster bombs banned because their hundreds of grenade-like explosives scatter as far as half a kilometre, sometimes over urban areas where they can lie undisturbed for years and then explode. During the war, Central Command in Qatar began investigating reports that cluster bombs had killed 11 civilians in Hillah, in southern Iraq, and admitted in April that, while aiming for Iraqi missile systems and artillery, it hit Baghdad suburbs with cluster bombs.
Retired Air Vice-Marshal Peter Nicholson said it showed a much higher proportion of precision-guided munitions were fired at the beginning of the campaign but, as the war progressed, fewer advanced weapons were used.
He criticised the number of Tomahawk missiles, each costing more than $1.5 million, used by the US. "They fired far too many Tomahawks just because it kept the US Navy in play,( Onzin, die Tomahawks worden nu weer vrolijk gebouwd door Lockheed Martin, gewoon vullen van de zakken)" he said. "They could have done the same thing with bombs from aircraft at a twentieth of the cost.
A total of 467,000 military personnel were deployed to fight Operation Iraqi Freedom, 2050 of them were Australian. Australia flew 565 out of 41,000 coalition missions, with 302 of those combat sorties. Airpower expert at the Australian Strategic Policy Institute, Aldo Borgu, said the report confirms that Australia's contribution was minor.
He said the report highlighted the incompetence of Iraqi air defences, which fired 1600 missiles, many more than originally thought, but failed to hit one coalition aircraft. One low-flying Warthog and six attack helicopters were downed by enemy ground fire. Thirteen allied aircraft were lost to mishaps, errors and equipment failures.
An allied plus could have been a successful propaganda campaign given that, "on the whole, the Iraqi military did not fight", Mr Borgu said.
According to Commander Moseley's report, 81 different leaflets were printed and 108 radio messages sent. Coalition aircraft over Iraq broadcast 304 hours of television.
Nearly 160 "leaflet missions" dropped 31.8 million leaflets. Commander Moseley notes that the paper could have made 120,000 toilet rolls. Some told Iraqi troops to surrender and avoid death. They were told to drape white flags on their tanks and military vehicles, move away from them, throw down their weapons and wait for allied forces to round them up.
"The US and its allies want the Iraqi people to be liberated from Saddam's injustice and for Iraq to become a respected member of the international community," one said. "Iraq's future depends on you."
Mr Borgu said the information provided by the report was far more detailed than anything released by the Australian military and would help in a real evaluation of the campaign.
A higher percentage of unguided munitions than expected had been dropped - nearly 10,000 as against nearly 20,000 precision bombs and missiles - but the proportion of smart weapons was still more than double that used in Kosovo and six times that used in the first Gulf War. It was a new trend in warfare, he said
About half the precision guided munitions were laser-guided bombs and more than 800 Tomahawk cruise missiles were launched at Iraq.
http://www.theage.com.au/articles/2003/06/02/1054406130502.html

vrijdag 22 januari 2010

kanker-de-dodelijke -erfenis-van-de-invasie-in-irak-en-afghanistan

salaam aleykoum
wat heeft de eenzijdige oorlog gebracht in deze landen?
Inderdaad Kanker veel kinderen krijgen geboortebeperkingen zijn misvormd gaan dood
mensen krijgen kanker terwijl niemand in de familie kanker heeft.

http://www.wanttoknow.nl/politiek/oorlog/kanker-de-dodelijke -erfenis-van-de-invasie-in-irak-en-afghanistan/

hier is de link..
Moge Allah hun bijstaan en genezen en beschermen amin.

maandag 5 oktober 2009

Schendingen van Mensenrechten in Afghanistan

Schendingen van Mensenrechten in Afghanistan




In de naam van Allah, de Genadevolle, de Barmhartige


Vorige week hebben Amerikaanse troepen in de Helmand provincie 9 burgers gedood door laat in de nacht een raket af te vuren.
Daarvoor, in de eerste week van September, hebben Amerikaanse gevechtsvliegtuigen 140 arme dorpelingen gedood in de Kunduz provincie terwijl zij olie afhevelden uit olietankers.

Het gehuurde leger van Kabul had met voorbedachte rade de tankers achtergelaten na een korte gewapende botsing met de Moedjahidien.
Alle slachtoffers waren gedood in het luchtoffensief in wat op een fosfor aanval leek, inclusief schoolgaande kinderen en dorpelingen.

Op dezelfde wijze zijn burgers het slachtoffer geworden van Amerikaanse en NAVO bombardementen in Aziz Abad, Hirat provincie, Dehrawood district, Uruzgan provincie, Shinwar district en Nangarhar provincie.
Duizenden hulpeloze en weerloze Afghanen zijn gedood in de zogenaamde Amerikaanse oorlog tegen terrorisme.

Het hele Afghaanse land leeft nu in een constante staat van angst en terreur omdat zij niet weten wanneer zij zullen worden gebombardeerd door Amerikaanse gevechtsvliegtuigen, en worden gevangen genomen door de binnenvallende troepen.
De realiteit in Afghanistan vandaag de dag, is dat, onder het mom van democratie en de oorlog tegen terrorisme zij de Afghanen doden, opsluiten en martelen.
Niemand kan hen vragen waarom zij deze misdaden plegen.
Niemand kan hen veroordelen voor wat zij deze onschuldige mensen aan hebben gedaan.

Ons volk heeft vanaf de tijd van Alexander, tot aan Ghengis Khan, Tamerlane en de Russen gruweldaden meegemaakt, maar de Amerikaanse gruweldaden zijn het ergst op het gebeid van wreedheden en barbaarsheid.
Zij hebben onze ceremonies van festiviteiten in ceremonies van rouwen veranderd door ze blindelings te bombarderen, zij hebben van onze scholen en opleidingen scènes van bloed en lijken gemaakt door er raketten op af te vuren, veronderstellend dat het per ongeluk ging of veronderstellend dat het traininskampen voor terroristen zijn.

Het is jammer dat de Human Rights Watch, Amnesty International en de Human Rights Comission van de Verenigde Naties hun lippen dicht op elkaar houden over wat er gebeurt in Afghanistan.

Wanneer we de mensen proberen in te lichten over het bloedvergieten, het geweld, de genocide en de etnische zuiveringen van het Pentagon en haar bondgenoten, dan verstikken ze onze stemmen door onze websites te blokkeren en door ons nieuws en onze uitspraken niet te publiceren.

Is dit democratie? Is dit de rechtvaardigheid die de wereld wil hebben?
De wereld moet er bewust van worden dat simpele mensen rechten als vrijheid van meningsuiting en andere menselijke waarden worden geschonden door Amerikaanse troepen met straffeloosheid onder het mom van de oorlog tegen terrorisme.

De oorlog in Afghanistan is niet een oorlog tussen democratie en terreur zoals zij het noemen, maar is een oorlog tussen vrijheid en tirannie, onafhankelijkheid en kolonalisatie, menselijke waarden en dictatuurschap.
De politiek, en de partijdige media hebben onze legitieme beweegredenen echter met schaduw bedekt.

Shawwal 14, 1430 A.H, October 04, 2009
Het Islamitisch Emiraat van Afghanistan

vrijdag 2 oktober 2009

Nederlandse leger dood 6 kinderen

AMSTERDAM - Bij een luchtaanval door een Nederlandse F-16 in de Zuid-Afghaanse provincie Helmand zijn woensdag Afghaanse burgers omgekomen.

© ANP

Dat heeft de commandant der strijdkrachten, generaal Peter van Uhm donderdag vanuit Kabul gemeld.

De F-16 voerde een precisiebombardement uit op een buitenwijk van Lashkar Gah, de hoofdstad van Helmand. De luchtaanval volgde op langdurige gevechten op de grond van Britse ISAF-militairen met de Taliban.

Kinderen

Een woordvoerder van de gouverneur van Helmand sprak tegen het Franse persbureau AFP over negen burgerdoden, onder wie zes kinderen. Getuigen spraken over zeven of acht slachtoffers.

Van Uhm kon die cijfers niet bevestigen. Wel weet hij dat er een vrouw en kinderen gewond zijn geraakt. Die krijgen medische zorg van Britse militairen.


Taliban

Van Uhm zei te betreuren dat er burgerslachtoffers zijn gevallen, maar legt de schuld daarvoor bij de Taliban. Er waren twee Nederlandse F-16's gestuurd om luchtsteun te geven aan ISAF-militairen die een vuurgevecht voerden. De tegenstander schoot vanuit een Afghaans huis. Achteraf bleken daar burgers, onder wie vrouwen en kinderen te zitten, aldus de commandant.


Triest

Van Uhm: ''Uiteindelijk zijn we hier om de bevolking te helpen. Het is diep triest dat er mede door het optreden van de Taliban slachtoffers zijn. Dat geeft nog maar eens aan dat de tegenstander zich van god noch verbod iets aantrekt.'' ISAF praat nu met familie van de slachtoffers en met stamleiders om te kijken hoe de missie de gewonden en nabestaanden kan helpen.

De Nederlandse piloot heeft zich volgens de generaal aan de regels gehouden. ''De onderzoeken lopen nog. Maar aan de hand van de gegevens die we van de vlieger hebben, kunnen we zien dat hij zich aan alle procedures heeft gehouden.''

Dat was een hele geruststelling voor de vlieger, aldus de commandant, die de piloot heeft gesproken. De piloot blijft ook nog steeds inzetbaar.

Vooruitgang

Van Uhm was de afgelopen dagen op troepenbezoek in Afghanistan. Behalve de luchtmachtbasis in Kandahar bezocht hij de Nederlandse militairen in Kabul en in Uruzgan. ''Iedere keer als ik hier kom, zie ik vooruitgang.''

zaterdag 19 september 2009


Achtduizend kinderen vechten oorlog uit in Soedan




In de Soedanese provincie Darfoer zijn 6.000 kindsoldaten actief, in heel Soedan zelfs 8.000. Meer dan twee miljoen kinderen zijn getroffen door het gewapend conflict in de regio volgens Unicef.

Alle betrokken partijen in Darfoer zetten trouwens kindsoldaten in. De jongste zijn elf jaar. Het is zo erg dat de gemiddelde leeftijd van rekruten om de bloedige oorlog uit te vechten op 16 jaar zou liggen.



Slavernij

Als ze niet moeten vechten, dan riskeren de kinderen in de slavernij te belanden. Regeringssoldaten en regeringsgetrouwe milities in het westen van Soedan hebben immers duizenden mannen, vrouwen en kinderen ontvoerd om ze als slaven te misbruiken.

Vorige week werden bewijzen gepresenteerd waaruit bleek dat de slachtoffers als slaaf in de landbouw te werk gesteld worden of als seksslaaf worden misbruikt. Vrouwen en kinderen worden door militairen ook als hulp in de huishouding in de hoofdstad Khartoum te werk gesteld. De slachtoffers komen uit Darfoer.

Etnische zuivering

De oorlog in Darfoer gaat zijn zesde jaar in.
In 2003 kwamen rebellen in opstand.
De Soedanese regering ontdoet die regio met behulp van militairen en milities van niet-Arabisch sprekende stammen. Nieuwe bewoners van de streek spreken Arabisch en komen uit andere delen van Soedan maar ook uit Tsjad, Niger, Mali en Kameroen.

De Verenigde Naties schatten dat sinds begin 2003 mogelijk 300.000 mensen zijn omgekomen in Darfoer en dat er 2,7 miljoen mensen zijn verjaagd bij de gruwelijke etnische zuiveringen. (anp/mvl)

Als u wil helpen, surf dan naar de site van Unicef.

het conflict in Darfur



Het conflict in Darfur


Volgens de officiele berichten van de Soedanese regering is er in februari 2003 een opstand uitgebroken onder de zwarte bevolking in Darfur.

Twee Afrikaans Soedanese rebellengroepen, de Soedanese Bevrijdings Beweging (SLA) en de beweging voor Gelijkheid en Rechtvaardigheid (JEM) vielen op verschillende plaatsen in Darfur militaire doelen aan.

De rebellen wilden een eind maken aan de jarenlange economische en politieke uitsluiting van de regio en beschuldigden president El-Bashir ervan de problemen in Darfur te negeren en de Arabische nomaden te steunen.
Een ander probleem dat ten grondslag ligt aan het huidige conflict gaat terug tot de jaren ‘80 toen aanhoudende droogte en de verwoestijning van Noord en Centraal Darfur de nomaden dwong zuidwaarts te gaan.

De traditionele overeenkomsten tussen nomaden en boeren m.b.t. grasland en toegang tot water, alsook traditionele conflictbemiddeling kwamen hierdoor onder druk te staan.
Toch is het huidige conflict in Darfur veel dieper geworteld in de landelijke politiek van Soedan. Het lijkt erop dat Arabische milities van de Janjaweed de Afrikaanse opstand hebben neergeslagen.

Over het algemeen wordt aangenomen dat de Janjaweed zijn opgericht, bewapend en beschermd door groepen binnen de hoogste politieke kringen van de Soedanese overheid.

In veel gevallen werd het geweld van de Janjaweed ondersteund met bombardementen van de Soedanese luchtmacht.

Deze strategie heeft de etnische dimensie van het conflict aangewakkerd waardoor de verschillende partijen zich nu defini챘ren als 'Arabisch' of 'Zwart'.


Ook in dit conflict ging het om stelselmatig achterstellen van ver van Khartoem gelegen regio’s en de mensen die daar wonen. In januari 2005 tekenden Noord- en Zuid-Soedan een vredesakkoord waardoor het zuiden een zekere vorm van zelfbestuur heeft gekregen.

Maar ook hierbij zijn verschillende groepen uitgesloten van de macht.

In 2011 zal een referendum moeten uitwijzen of Zuid-Soedan definitief onafhankelijk wordt. Maar dat is nog lang geen uitgemaakte zaak.

Vrede in Darfur betekent daarom nog lang niet vrede in heel Soedan.

Wie is wie in het conflict?
Er zijn meerdere rebellenbewegingen actief in Darfur.

De Soedanese Bevrijdings Beweging (SLA) vormt de grootste rebellengroepering.

Een fractie van het SLA onder leiding van Minni Arkou Minawi sloot in mei 2006 vrede met de regering in het noorden: het Darfur Peace Agreement (DPA).

Andere fracties binnen de SLA weigerden het vredesakkoord te ondertekenen, net als de beweging voor Gelijkheid en Rechtvaardigheid (JEM).
De Fur Al-Nur scheidde zich af van de SLM/A en begon een nieuwe beweging: National Redemption Front (NRF).

Het dient inmiddels als paraplu voor allerlei groepen die het niet eens zijn met de het vredesakkoord.
Om te beginnen de JEM (de Justice and Equality Movement) van Khalil Ibrahim, die de DPA weigerde te ondertekenen omdat het niet aan zijn eisen voldeed.

Maar ook de nieuw opgerichte G-19 onder leiding van Khamis Abdallah Abakar (voorheen vice-president van de SLM/A) doet mee. "De NRF is als een ritje met de stadsbus: bij iedere halte komen er een paar mensen bij en gaan er een paar uit”, zei een inwoner van Darfur.
De SML/A-rebellen die commandant Minnawi trouw bleven, laten zich intussen ook niet onbetuigd. Zij vechten nu tegen hun vroegere kameraden en tegen iedereen die het vredesakkoord aanvalt en dus niet-regeringsgezind is.
De Arabische milities van de Janjaweed, de gewapende mannen op paarden en kamelen, zijn de schrik van de bevolking in Darfur.

Uit rapporten (van o.a. Human Rights Watch) blijkt dat de meeste misdaden systematisch worden uitgevoerd door milities met steun van de regering in Khartoum.

De milities bestaan uit Arabische veehouders in de regio.

De regering zegt de Janjaweed te willen ontwapenen.

Maar dat is tot op de dag van vandaag nog niet gebeurd.

De regering in Khartoum denkt dat het niet zo’n vaart zal lopen met de sancties van de internationale gemeenschap.


De ondertekenaars van het staakt-het-vuren classificeren alle partijen die weigeren het vredesakkoord te ondertekenen als ‘terroristen’ en weigeren pertinent met ze te onderhandelen. Het akkoord had ervoor moeten zorgen dat de diverse partijen zouden gaan samenwerken, maar in plaats daarvan ontstaan er allerlei afsplitsingen.

De vechtende partijen eisen bovendien ieder de steun van de lokale bevolking en dreigen bij weigering met represailles.
Het ziet er nog niet naar uit dat de vluchtelingen snel terug naar huis kunnen.

Vele gebieden zijn door de extreme onveiligheid geheel ontoegankelijk voor hulpverleners. Wagens van hulporganisaties worden gestolen en chauffeurs vermoord.

Ook soldaten van de vredesmissie van de Afrikaanse Unie krijgen regelmatig te maken met geweld.


Voor die tijd waren er 150 Rwandese troepen aanwezig in Darfur, ter bescherming van tachtig waarnemers, wat in een gebied zo groot als Frankrijk zeer weinig is.

De Afrikaanse Unie mag alleen burgers beschermen die in een directe noodsituatie verkeren, de bescherming van de burgerbevolking blijft de verantwoordelijkheid van de regering. Op dit moment zijn ongeveer 7.000 troepen actief.

Volgens Jan Pronk, de voormalig speciale VN-gezant voor Soedan, heeft de Afrikaanse Unie door gebrek aan geld, manschappen en materieel gefaald.

Hij vindt snel en krachtig ingrijpen van de internationale gemeenschap nodig om een nieuwe escalatie van geweld te voorkomen.


Hij drong er bij de VN-Veiligheidsraad op aan sancties te overwegen tegen Soedan vanwege ‘grove schendingen van de mensenrechten in Darfur’.

Het geweld in de provincie Darfur is dusdanig uit de hand gelopen dat de Verenigde Naties spreken over de ‘ergste humanitaire crisis van de wereld’.
Op 29 maart 2005 nam de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties resolutie 1591 aan. Individuen die zich schuldig maken aan wreedheden, het vredesproces tegenwerken of een gevaar vormen voor de stabiliteit in Darfur krijgen op grond van deze resolutie een reisverbod opgelegd en hun tegoeden worden bevroren.

Maatregelen tegen de regering in Khartoem blijven uit.

Twaalf leden van de raad stemden voor de resolutie.

Algerije, China en Rusland onthielden zich van stemming.
Na maanden van onderhandeling nam op 1 augustus 2007 de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties resolutie 1769 aan.

Daarin wordt gesproken over de vorming van Unamid, de grootste VN vredesoperatie, van 26.000 militairen en politieagenten.

De gecombineerde missie van de Afrikaanse Unie en de VN zal in de loop van 2008 operationeel moeten zijn.

Positief is dat het besluit van de Veiligheidsraad unaniem is en dat de regering van Soedan het vredesleger toelaat.

Gevreesd wordt echter dat de Soedanese overheid zal proberen de komst van de vredesmacht te vertragen.

De resolutie voorziet in dat geval niet in mogelijke sancties tegen de overheid.


De commissie die de misdaden onderzocht stelt in het rapport dat de regering waarschijnlijk geen volkerenmoord nastreeft.

De onderzoekers spreken wel van systematisch geweld tegen de burgers in Darfur en van ernstige schendingen van internationale mensenrechten.

Het Amerikaanse congres bestempelde de misdaden tegen de bevolking eerder wel als genocide. Volgens de Afrikaanse Unie is er van volkerenmoord geen sprake.
Genocide is ‘het systematisch en bewust uitmoorden van een groep op basis van hun etniciteit, nationaliteit, religie of cultuur’.

Als genocide wordt geconstateerd, is volgens het internationale recht ingrijpen vereist.

Of er sprake van genocide is of niet, zeker is dat zich een verschrikkelijke humanitaire ramp afspeelt in de westelijke provincie van Soedan.

Exacte cijfers zijn moeilijk te geven, maar geschat wordt dat het conflict tot nu toe aan ruim 200.000 mensen het leven heeft gekost.

Ruim drie miljoen mensen zijn in het eigen land op de vlucht geslagen, en ongeveer 200.000 mensen hebben hun toevlucht gezocht in het buurland Tsjaad.

Welke rol speelt buurland Tsjaad in deze crisis?
Het Soedanese Darfur en het Oosten van Tsjaad delen een zelfde tribale, culturele en historische achtergrond.

Het etnische geweld dat al drie jaar de Soedanese regio Darfur teistert is overgeslagen naar buurland Tsjaad.

Volgens de International Crisis Group (ICG) steunen Soedanese militairen en veiligheidsagenten op grote schaal de goed bewapende Tsjadische rebellen in het grensgebied van Darfur en Tsjaad. Behalve van de Soedanese overheid krijgen ze ook steun van Arabische milities in Darfur.

Grote vluchtelingenstromen zijn het gevolg.

Ruim 240.000 Soedanese vluchtelingen bevinden zich op dit momenten in kampen in het Oosten van Tsjaad.

Tienduizenden Tsjadische burgers zijn de afgelopen maanden eveneens op de vlucht gedreven. Velen van hen vluchtten naar Soedanees grondgebied, waar het ook niet veilig is.

Darfur Peace Agreement (DPA) en de rebellengroeperingen
Er is een akkoord dat vrede zou moeten brengen: het Darfur Peace Agreement (DPA).

Maar voor de gemiddelde Darfuri heeft het akkoord alleen maar meer ellende gebracht.
Het vredesakkoord kwam tot stand onder toezicht van de Afrikaanse Unie.

In mei werd het ondertekend door de regering van Soedan en door de commandant (Minni Minnawi) van de grootste van de drie rebellengroepen in Darfur, de Sudan Liberation Movement/Army (SLM/A).Abdelwahid Mohamed al-Nur, leider van een andere groep binnen Minnawi’s SLM/A en Khalil Ibrahim, leider van de Justice and Equality Movement (JEM), weigerden het akkoord te ondertekenen.

Het kwam niet tegemoet aan hun belangrijkste eisen: compensatie voor de oorlogsschade; vertegenwoordiging in overheidsinstanties; en betere veiligheidsgaranties.
Al-Nur is een Fur, zijn volgelingen zijn vrijwel allemaal afkomstig uit dezelfde stam: het zijn boeren die door de oorlog van hun landerijen zijn verjaagd.

De vroegere commandant Minni Minnawi is afkomstig uit de Zaghawa: een bevolkingsgroep van herders.

Voor deze nomadische herders is schadevergoeding niet zo belangrijk als voor de boeren.

Zij zijn minder vaak ontheemd geraakt en zwerven vooral in de zogeheten ‘bevrijde gebieden’ van Darfur.
En dan zijn er nog andere rebellengroepen die niet eens bij de onderhandelingen over het akkoord betrokken waren. Een van die groepen bestaat uit Arabische nomaden, herders die nu in veel gevallen overleven op het land van verdreven boeren.
Waarnemers stellen dat het vredesakkoord de tegenstellingen en de gewelddadigheden heeft verscherpt. Khartoum weigert vooralsnog om de tekst aan te passen. Maar iedereen voelt aan dat de DPA niet het laatste woord kan zijn.

Er zal opnieuw onderhandeld moeten worden.

Wie aan die toekomstige onderhandelingstafel een vinger in de pap wil hebben, moet zorgen voor een zo groot mogelijke achterban of een interessant ruilobject.

Vandaar het toenemende landjepik - met burgerslachtoffers als onvermijdelijk neveneffect. Volgens de VN zijn alleen als sinds juli meer dan 50.000 mensen ontheemd geraakt.

Bombardementen
Die burgerslachtoffers vallen niet alleen door geweld van tegenstanders van het vredesakkoord. De Soedanese overheid trekt ten strijde met 10.500 extra militairen die “het vredesproces in Darfur moeten bewaren”. Rapporten van zowel de VN als Human Rights Watch getuigen van vele doden door ‘slordige bombardementen’ van het regeringsleger.

In haar nietsontziende strijd tegen alles en iedereen die het vredesakkoord ondermijnt, gelden voor de regering in Khartoem alle getroffen burgers als collateral damage.
Een politiek analist die anoniem wil blijven, zegt dat het mogelijk moet zijn om de problemen op te lossen. “

Alle partijen kunnen worden overtuigd, met de juiste verleidelijke oplossingen.

Behalve misschien de JEM, omdat die ambities heeft die de regio Darfur overstijgen.

Maar vrede is onmogelijk zonder de handtekening van de andere groeperingen en zonder heel veel geld voor reconstructie en rehabilitatie.”

Hij doelt hiermee onder meer op een half jaar salaris voor iedere strijder die bereid is de wapens neer te leggen.
Een naamloze lokale bron verwacht dat de Soedanese regering akkoord zou kunnen gaan met de eisen van Al-Nur’s NRF.

“Zij verdedigen de belangen van de grootste etnische groep in Darfur.

Daar kan de regering niet omheen.” Maar ook hij heeft zijn twijfels over de JEM. “De JEM heeft een nationale agenda, zij is een relatief kleine bewapende beweging, en zij onderhoudt bovendien nauwe betrekkingen met Tsjaad en Libië.”
Zeker is dat je in Darfur niemand vindt die blij is met de DPA.

De onvrede richt zich ook op de Afrikaanse Unie, omdat die het verwenste akkoord mede tot stand heeft gebracht.

Volgens cijfers van de VN is het aantal aanvallen op vredessoldaten in een jaar tijd met 900% gestegen.

Onderhandelingen
Op 4 augustus 2007 zijn er in Arusha in Tanzania opnieuw vredesbesprekingen geweest tussen de voornaamste rebellenleiders uit Darfur, de Soedanese regering en de VN en de AU.

Dit overleg wordt op 27 oktober vervolgd in Libie.

Rebellen leider Abdelwahid Mohamed al-Nur heeft echter vooralsnog aangegeven niet aan deze onderhandelingen te zullen deelnemen.

donderdag 17 september 2009

Kinderen in Darfur






Ondervoeding kinderen in Darfur stijgt vrijdag 28 december 2007



De ondervoeding onder kinderen in de Sudanese regio Darfur is het afgelopen jaar toegenomen, ook al is in het gebied de grootste hulpoperatie ter wereld gaande.

Dit blijkt uit een donderdag gepubliceerd rapport van UNICEF, het Wereldvoedselprogramma en de FAO.De VN-organisaties stellen dat de ondervoeding het gevolg is van de toegenomen onveiligheid in het gebied, waar sinds ruim vier jaar een burgeroorlog heerst en waar het geweld alleen maar toeneemt.

Uit de cijfers blijkt dat momenteel 16,1 procent van de kinderen die als slachtoffer van het conflict kunnen worden aangemerkt, aan acute ondervoeding lijdt.

Een jaar geleden bedroeg dit percentage nog 12,9 procent.Het is voor het eerst sinds 2004 dat meer dan 15 procent van de kinderen ondervoed is.

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) hanteert dat percentage als grens om te spreken van een noodsituatie.

In 2003, het jaar waarin het conflict in Darfur uitbrak, bedroeg het percentage 21,8 procent.

De VN hebben in Darfur een hulpoperatie op touw gezet waarvoor op jaarbasis ruwweg een miljard dollar (680 miljoen euro) beschikbaar is.

Ongeveer dertienduizend hulpverleners van VN-organisaties en andere humanitaire instellingen verlenen voedsel- en medische hulp aan de slachtoffers, onder wie ongeveer 2,5 miljoen vluchtelingen.

Aanvallen op hulpverleners zijn dit jaar met 150 procent toegenomen.

Er zijn ten minste twaalf hulpverleners vermoord, ruim honderd ontvoerd en 66 mishandeld of verkracht.

In totaal zestig hulpkonvooien liepen in een hinderlaag en honderd voertuigen werden gekaapt. Het geweld leidde ertoe dat meerdere hulporganisaties personeel terugtrokken.

Het geweld in Darfur heeft sinds 2003 ruim tweehonderdduizend mensen het leven gekost. Sinds 2004 is er een vredesmacht van zevenduizend militairen van de Afrikaanse Unie (AU) gelegerd, maar die kan weinig uitrichten.

Het is de bedoeling dat begin januari een begin wordt gemaakt met de stationering van een gezamenlijk vredeskorps van de VN en de AU.

Het korps moet 26.000 leden gaan tellen.

De vergeten tsechische volkerenmoord!

بسم الله الرحمن الرحيم
السلام عليكم ورحمة الله وبركاته
Onze Broeders en Zusters.. Bekijk dit filmpje en vergeet geen Dua te doen!! :
(niet geschikt voor gevoelige kijkers)"
O Allah, wij vragen U hen te vatten bij hun kraag en wij zoeken toevlucht bij U tegen hun kwaad." - Overgeleverd door Aboe Daawoed 2/89, authentiek gekwalificeerd door Al-H'aakiem en Ad-dhzahabie 2/142.
"اللّهُـمَّ إِنا نَجْـعَلُكَ في نُحـورِهِـم، وَنَعـوذُ بِكَ مِنْ شُرُورِهـمْ."
"Allaahoemma iennaa nadj'aloeka fie noe'hooeriehiem wa na'oedhoe bieka mien shorooriehiem". "O Allah, U bent mijn toeverlaat en U bent Degene Die mij laat overwinnen.
Omwille van U ga ik over tot de aanval, omwille van U sla ik toe. Met Uw hulp ga ik vechten." - Overgeleverd door Aboe Daawoed 3/42, At-Tiermiedhie 5/572: zie ook Sah'ih' At-Tiermiedhie 3/183.

"اللّهُـمَّ أَنْتَ عَضُـدي، وَأَنْتَ نَصِـيرِي، بِكَ أَجُـولُ وَبِكَ أَصُـولُ وَبِكَ أُقَـاتِل."
"Allaahoemma anta 'adhodie, wa anta nassieerie, bieka adjoeloe, wa bieka asooloe wa bieka oeqaatiel". "Allah is voor ons voldoende en Hij is de Perfecte Vertrouweling." - Overgeleverd door Al-Boekhaarie 5/172.
"اللّهُـمَّ أَنْتَ عَضُـدي، وَأَنْتَ نَصِـيرِي، بِكَ أَجُـولُ وَبِكَ أَصُـولُ وَبِكَ أُقَـاتِل."
"h'asboenaa Allaahoe wa nie'ma al-wakieel". Bron p.s.
Graag deze mail (met verwijdering van mijn e-mail) doorsturen naar anderen a.u.b. DjazakumuAllaahu Gayan Ya Agawaat!
Wa alaikoem salaam wa rahmatoellahi wa barakatoehoe.
''Overhandig het toevertrouwde goed aan degene die jou heeft vertrouwd en verraad niet wie jou heeft verraden'' - Abu Dawud & Thirmidi

Dood door de overheid

Dood door de overheid
Macht is dodelijk, absolute macht is absoluut dodelijk.
Over de dodelijkste regimes van de twintigste eeuw.
De Amerikaanse professor R.J. Rummel heeft in zijn boek 'Death By Government' (1994) een hitlijst samengesteld van misdadige regimes op basis van aantallen slachtoffers.
Het gaat daarbij om mensen die zijn vermoord of vroegtijdig aan hun einde zijn gekomen als gevolg van doelbewuste repressie en terreur van een staatsapparaat (in strijd gesneuvelde soldaten zijn niet meegeteld).
De verzamelnaam voor dat soort dodelijke overheids-activiteiten is 'democide', een wat ruimere term dan het meer bekende woord 'genocide'.
Hoewel Rummel jarenlang aan zijn statistieken heeft geschaafd gaat het uiteraard om schattingen.
Karel Beckman las het boek en publiceerde de resultaten op de website van Meer vrijheid.
Na het lezen van het artikel van Beckman vond de redactie van MediaControle op internet de website van R.J. Rummel. Op zijn website is het boek 'Death By Government' online te lezen.
Wij willen u de lijst van de - nominaal gezien - misdadigste regimes niet onthouden.
Vandaar deze 'top tien':
Plaats 10: Pakistan: een militaristisch regime vermoordde in 1971 1,5 miljoen Bengalezen
Plaats 9: Polen: in de periode van 1945-1948 werden 1.585.000 leden van de Duitse minderheid vermoord
Plaats 8: Vietnam: de communisten vermoordden in de periode 1945-1987 1.678.000 mensen (exclusief het aantal gesneuvelden in de Vietnam-oorlog)
Plaats 7: Turkije: ruimde in de periode 1909-1918 pakweg 1.883.000 Armeni챘rs uit de weg
Plaats 6: Cambodja: de communistische Khmer Rouge doodde ruim twee miljoen mensen
Plaats 5: Japan: vermoordde in de periode 1936-1945 bijna zes miljoen mensen
Plaats 4: Nationalistisch China: onder leiding van Tjiang Kai-Sjek werden tien miljoen mensen vermoord
Plaats 3: Nationaal-socialistisch Duitsland: vermoordde 20,9 miljoen mensen
Plaats 2: Communistisch China: onder leiding van onder andere Mao Tse-Tung werden 35 miljoen mensen vermoord (exclusief de 27 miljoen mensen die stierven ten gevolge van het rampzalige landbouw-beleid begin jaren 60)
Plaats 1: Sovjet-Unie: verantwoordelijk voor ruim 62 miljoen doden
Zoals eerder vermeld is het boek van Rummel uit 1994.
De 'top tien' zou er waarschijnlijk iets anders uitzien als de cijfers van de resterende negentiger jaren waren meegeteld.
Het communistische Noord-Korea zou in dat geval namelijk een goede kans maken op een plaats in de top tien. Interessant is overigens ook de lijst van meest dodelijke politieke leiders.
Hieronder volgt de lijst op basis van het aantal mensen die zijn gedood:
Plaats 9: Josip Tito (communist), Joegoslavi챘: 1.172.000
Plaats 8: Yahya Khan (militarist), Pakistan: 1.500.000
Plaats 7: Pol Pot (communist), Cambodja: 2.397.000
Plaats 6: Tojo Hideki (fascist), Japan: 3.990.000
Plaats 5: Vladimir Lenin (communist), Sovjet Unie: 4.017.000
Plaats 4: Tjiang Kai-Sjek (nationalist), China: 10.214.000
Plaats 3: Adolf Hitler (nationaal-socialist), Duitsland: 20.946.000
Plaats 2: Mao Tse-Tung (communist), China: 37.828.000 (inclusief de doden tijdens zijn guerilla-periode)
Plaats 1: Joseph Stalin (communist), Sovjet Unie: 42.672.000
Men kan ook uitrekenen wie - in verhouding tot de grootte van de onderdrukte bevolking in kwestie - de dodelijkste dictator is geweest.
In dat geval belandt Pol Pot op de eerste plaats.
Hij liet per jaar ruim 8 procent van zijn bevolking vermoorden.
Gelukkig duurde zijn bloedig regime niet langer dan 3,8 jaar.
Zie ook:
Over de tien grootste genocides van de 20e eeuw (artikel van Karel Beckman)
Power Kills (de offici챘le website van R.J. Rummel, de schrijver van 'Death By Government')
Death By Government (de online-versie van dit boek op de officiele website van R.J. Rummel)