Posts tonen met het label Sexueelgeweld. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Sexueelgeweld. Alle posts tonen

vrijdag 16 april 2010

Aafia Siddiqui Forced to Walk Naked Over the Qur’an


JFAC Horrified by New Abuse Revelations,Aafia Siddiqui Forced to Walk Naked Over the Qur’an


FOR IMMEDIATE RELEASE

March 30th 2010

Contact: info@justiceforaafia.org



As hundreds of concerned citizens hold a Day of Remembrance in Pakistan to commemorate the seventh anniversary of her disappearance, the Justice for Aafia Coalition reveal for the first time, in the English language, specific harrowing details of the abuse Aafia Siddiqui was forced to endure in the years spent in secret detention.



During the course of an interview by Kamran Shahid on Pakistan’s Front Line, screened 26th March, Siddiqui’s mother and sister described publicly for the first time the various forms of torture she underwent at the hands of US agents. This included being:



* forcefully stripped by six men and then repeatedly sexually abused

* beaten with rifle butts until she bled

* bound to a bed, with her hands and feet tied whilst unspecified forms of torture were administered to the soles of her feet and head

* injected with unknown substances

* dragged by her hair

* having her hairs pulled out one by one

* forced to walk on the Qu’ran which had been desecrated in her cell whilst naked



Maryam Hassan, founder of the Justice for Aafia Coalition (JFAC), commented:



“These most recent horrific revelations shine a light for the first time on years of detention shrouded until now in darkness and mystery. Forced nudity, violent sexual abuse, the desecration of the Qu’ran, video-taped torture sessions have become infamous hallmarks of US detention since the start of the War on Terror, from Bagram to Abu Ghraib and Guantanamo.



The Obama administration must immediately disclose any video evidence in its possession relating to Ms Siddiqui’s detention and torture. The American public has a right to know what is being carried out in its name as much as the Pakistani public are deserving of knowing the horrendous abuse one of their citizens has been subjected to. “



For the full interview, transcribed and translated into English by the Justice for Aafia Coalition, please visit:

http://justiceforaafia.org/index.php/articles/articles/477-front-line-interview-with-aafia-siddiquis-family-



To view the video recording of the interview in Urdu:

http://justiceforaafia.org/index.php/multimedia/475-aafia-siddiqi-front-line-special-program-26th-march-2010



A version with English subtitles will be available on www.justiceforaafia.org soon.




Wassalaamu alaykum wa rahmatullaah wa barakatuhu,

Team Schrijfnu (aanwezig op maandag en donderdag)

zondag 7 februari 2010

Besneden vrouwen hebben vaker last van psygische klachten

Novum) - Besneden vrouwen hebben vaak last van psychische klachten als depressie. Dat blijkt uit een onderzoek van kenniscentrum Pharos die voor het eerst in Nederland onderzoek deed naar de psychische, sociale en relationele gevolgen van besnijdenis.




Depressie wordt niet altijd door de vrouwen als zodanig herkend. Een reden hiervoor is omdat het woord 'depressie' bijvoorbeeld niet in het Somalische woordenboek voorkomt. Uit het onderzoek komt ook naar voren dat vrouwen die uit gebieden komen waar meisjes worden besneden, weinig kennis hebben over seksualiteit. Zij zien seks alleen als een manier om kinderen te krijgen. Hulpverleners hebben volgens de ondervraagde vrouwen niet allemaal kennis over meisjesbesnijdenis.



Naar schatting worden in Nederland zo'n vijftig vrouwen per jaar besneden. Het onderzoek wordt zaterdag in Rotterdam gepresenteerd tijdens de internationale dag tegen vrouwelijke genitale verminking. In het onderzoek werden vrouwen uit Somalië, Soedan, Eritrea, Sierra Leone en Ethiopië bevraagd.



In Nederland kan vrouwenbesnijdenis bestraft worden met twaalf jaar cel. Staatssecretaris van Volksgezondheid Jet Bussemaker (PvdA) wil in de zomer een contract invoeren om ervoor te zorgen dat ouders hun kinderen niet in het buitenland laten besnijden. Allochtone ouders die hun dochter naar een risicolanden reizen kunnen het contract vrijwillig ondertekenen.

vrijdag 25 december 2009

Website met cijfers seksueel misbruik VN

NEW YORK -

De Verenigde Naties hebben donderdag een website onthuld met cijfers van seksueel wangedrag van VN-personeel. Het gaat om gevallen die zich sinds 2006 hebben voorgedaan tijdens politieke en vredesmissies wereldwijd. De website is in handen van de gedrag- en discipline-eenheid van de VN.



Zo is in grafieken te zien hoeveel gevallen bewezen werden verklaard en of er actie is ondernomen tegen de daders. De site is de meest recente inspanning van de VN om seksueel wangedrag door VN-personeel aan de kaak te stellen.



VN-leiders eisten maatregelen in 2004 toen de vredesmissie in Congo (Monuc) onder vuur kwam te liggen. VN-soldaten werden ervan beschuldigd te betalen voor seks met minderjarige meisjes in het Afrikaanse land. Een 14-jarige Congolese zei bijvoorbeeld dat ze twee eieren had gekregen voor seks met een militair.



Dit jaar zijn er veertig klachten over seksueel misbruik tegen Monuc ingediend. Dat is beduidend meer dan bij de andere missies. Ook tegen de missie in Liberia (Unmil) zijn veel klachten ingediend, vijftien in het afgelopen jaar.

zondag 8 november 2009

Gezinstrauma en seksueel misbruik

Gezinstrauma en seksueel misbruik


Veel mensen maken in hun leven een of meerdere crisissen van korte of langere duur door. Over het algemeen verwachten mensen geen verlammende angsten of intens verdriet te ervaren, toch overkomt dit de meeste mensen. Onverwerkte herinneringen uit de jeugd, die gaan opspelen, zijn hiervoor een belangrijke reden. Net zoals de fysieke gezondheid is de psychische gezondheid een voorwaarde om te kunnen leven. Vaak realiseert iemand zich pas hoe cruciaal de psychische gezondheid is als deze wegvalt. Iemand kan zich gedurende een langere tijd intens ellendig en wanhopig voelen, en dit kan overkomen alsof het nooit anders en beter is geweest en het nooit anders zal worden. De kennis dat de meeste mensen in hun leven e챕n of meerdere van deze perioden door zullen maken, zal op zo'n moment nauwelijks als steun ervaren worden. Soms is het zo dat de veroorzakende traumatische periode of episode al lang ver achter iemand ligt. Iemand kan gruwelijke en/of pijnlijke ervaringen in de vroege jeugd of later in het leven hebben meegemaakt. Door een mogelijke trigger, of gewoon spontaan, kunnen deze herinneringen plotseling terug komen, en zich uiten in een deken van somberheid of juist heftige angsten.
Die gevoelens lijken misschien moeilijk te plaatsen. Toch weet men dat ervaringen en gevoelens met gebeurtenissen uit de jeugd te maken hebben. Diepe angsten of fysieke onrust, ervaringen van intense machteloosheid of van wanhoop kunnen meer en meer de overhand nemen en het dagelijkse leven kleuren op een manier zodat alles vastloopt. Zelfvertrouwen en waardering kunnen eveneens ernstig vervormd raken en mede ertoe leiden dat de verlamming groter wordt.

Een voorbeeld van trauma uit de jeugd is seksueel misbruik. Judith Lewis Herman (1981) schrijft daarover "dat voor ieder kind het hebben van seksueel contact met een volwassene, speciaal wanneer het een "betrouwbaar" familielid betreft, een significant trauma is, welke langdurig en schadelijke effecten veroorzaakt.", p.33.



Seksueel misbruik

Nog niet zolang geleden werd seksueel misbruik in het gezin verzwegen en ontkend. Het was een groot taboe. Dat vrouwen daaronder enorm leden, allerlei klachten vertoonden en slecht functioneerden was de prijs die zij betaalden. Echter al in 1896 schrijft Sigmund Freud in zijn werk "The Aetiology of Hysteria and Studies on Hysteria" dat hij het mysterie van de hysterie opgelost had. Als oorzaak van de hysterische klachten die Freud bij veel van zijn vrouwelijke pati챘nten aantrof, lag seksueel misbruik. Vele vrouwen die bij Freud in behandeling waren voor hysterische symptomen, nu somatoforme symptomen genoemd, meldden misbruikt te zijn door hun vader. Dit was schokkend voor Freuds levensbeeld en deze ontdekking zat Freud niet lekker gezien de implicaties die het zou hebben voor het patriarchale gezin. Freud weigerde vaders publiekelijk als agressor te identificeren. Bovendien had hij moeite om te geloven dat seksueel misbruik zo veelvuldig voorkwam. "It was hardly credible that perverted acts by the father against children were so general". Hij komt tot de conclusie dat de verhalen van zijn pati챘nten over seksueel misbruik gebaseerd moesten zijn op fantasie챘n en incestueuze wensen van het kind. Freud schrijft: "Almost all of my woman patients told me that they had been seduced by their father. I was driven to recognize that these reports were untrue and came to understand that the hysterical symptoms are derived from phantasies and not from real occurrences". Een gevolg hiervan was dat decennialang ontkend zou worden wat er werkelijk gebeurde, namelijk het wijdverbreide seksuele misbruik van kinderen door de vader of een ander gezinslid. Het duurt nog vele jaren voordat de wereld het taboe over incest zal doorbreken en erkent dat kinderen meestal niet liegen en fantaseren over seksuele ervaringen met de vader of oom, maar dat dit gruwelijke, veelvoorkomende, waarheden zijn met mogelijke intense gevolgen voor het slachtoffer. Hermann (1981) meldt zelfs dat een vijfde tot een derde van alle vrouwen een vorm van ongewenst seksueel contact in hun kindertijd meemaken, bovendien dat 1 op de 100 vrouwen rapporteerde dat zij seksuele ervaringen met hun vader hadden gehad. Seksueel misbruik treft kinderen van alle leeftijden. Uit een onderzoek van Faller (1989) was meer dan de helft van de kinderen jonger dan 6 jaar. Bovendien kan incest in ieder type gezin voorkomen. Het incest gezin kan evengoed een goed aangepast en goed functionerend gezin zijn als een slecht functionerend gezin.

Uit een onderzoek van Mannerino en Cohen ( 1986) bleek dat 38% van het misbruik gepleegd werd door een vaderfiguur, de rest door een bekende van het gezin. Geschatte verhoudingen meisjes - jongens zijn rond de 87 % meisjes, tegenover 13 % jongens, maar het kan zijn dat het aantal misbruikte jongens ondergerapporteerd is.


Gevolgen seksueel misbruik

Het is heel moeilijk om te zeggen wat de individuele gevolgen zijn van misbruik. Er zijn vele variabelen die hun uitwerking hebben op het welzijn. Deze variabelen hebben te maken met hoe het kind eraan toe was voordat ze misbruikt werd, hoe oud ze was, hoe de band was met anderen bijvoorbeeld de moeder, hoe vaak, ernstig en intens het misbruik was en hoe lang dat heeft geduurd. Men kan wel zeggen dat hoe jonger iemand was toen het begon, hoe langer het heeft geduurd, en hoe hardvochtiger het misbruik, des te groter is de kans dat iemand daar later ernstige last van. De gevolgen kunnen iemands leven behoorlijk ontwrichten. Het ervaren van herbelevingen en vermijdingsgedrag zijn veel voorkomende kenmerken van onverwerkt trauma. Maar ook andere gevolgen kunnen ontstaan na langdurig misbruik. Wanneer iemand bij voorbeeld in de jeugd geen veiligheid ondervond en aldoor op haar/zijn qui vive moest zijn, kan deze persoon op volwassen leeftijd nog steeds "arousal" kenmerken bezitten: men is aldoor op haar/zijn hoede, schrikt gemakkelijk, slaapt onrustig en voelt zich niet (gauw) veilig. Hermann (1992, p. 108) schrijft hierover: "Normal biological cycles of sleep and wakefulness, feeding, and elimination may be chaotically disrupted or minutely overcontrolled. Bedtime may be a time of hightened terror rather then a time of comfort and mealtimes might be times of extreme tension.".

Ook het emotionele leven kan in de war gebracht zijn. Een staat van "dysphoria", namelijk verwarring, agitatie, leegte, en eenzaamheidsgevoelens, kunnen het slachtoffer in haar/zijn greep houden. Naast deze "dysphoria" kan men leiden aan heftige angsten en depressie, zelfs soms pieken in paniekaanvallen, woede en wanhoop.

Ook verijzen, als ijs zijn, geen gevoel meer hebben, dissoci챘ren van wat er is gebeurd, hetgeen in de jeugd een relatief goede bescherming was om te overleven, kan ongewild in de volwassenheid verder ingezet worden. Deze depersonalisatie, derealisatie en anesthesie kunnen door een trigger van buitenaf opgeroepen worden en het contact met het zelf of de omgeving bevreemden. Dit gevoel om buiten jezelf te staan, om niet te voelen, of later juist extreem veel te voelen kan het slachtoffer proberen op te heffen door zichzelf te verminken of door andere zelfdestructieve activiteiten te ontplooien.

Tenslotte blijkt uit onderzoek dat veel slachtoffers van incest met negatieve oordelen kampen. Zowel naar zichzelf toe als naar de wereld in de vorm van weinig positief over zichzelf kunnen denken en moeilijk kunnen vertrouwen. Hoe kan het ook anders wanneer juist degenen die haar/hem hadden moeten beschermen, de ouders of andere volwassen, het niet goed met haar/hem hebben voor gehad en het slachtoffer hebben beschadigd.
Fysiek en mentaal geweld

Chronische onveiligheid door herhaaldelijk fysiek en/of psychisch geweld in het kerngezin cre챘ert bij het kind enorme angsten en machteloosheid en later eventueel depressie en woede. In zo'n gezin worden de normaalste verzorgingstaken gecorrumpeerd. Het gezin leeft in een klimaat van terreur. Het onvoorspelbare en constant aanwezige gevaar leidt ertoe dat het kind niet ontspannen kan, en niet als kind kan leven en genieten. Zij/hij doet vaak al het mogelijke om de dreiging te controleren en uit de weg te gaan en ontwikkelt gevoelige sensoren om zo goed mogelijk gevaar in te schatten. Het gevolg hiervan is dat deze kinderen constant op hun hoede en alert moeten zijn. Regelmatig zijn regels oneerlijk, inconsistent en veranderlijk. Het "thuis" was niet veilig en verstoppen of onopvallend gedragen was hun enige optie. Ofschoon deze kinderen doorlopend bezig zijn op te letten en gevaar in te schatten, moeten ze gelijktijdig stil zijn en niet de aandacht trekken, ook wel "frozen watchfulness" genoemd (Hermann, 1992). Gevolgen van dit misbruik kunnen lijken op die van seksueel misbruik. Het is treurig dat vele overlevenden van fysiek geweld op volwassen leeftijd een gewelddadige partner uitkiezen of juist zelf gewelddadige kanten ontwikkelen.
Niet alleen incest en fysiek geweld kunnen leiden tot klachten op latere leeftijd. Ook affectieve verwaarlozing en de zogenaamde kleine "t" trauma's in de vorm van verbale vernedering en/of geweld kunnen hun littekens achterlaten. Een moeder die bijvoorbeeld haar eigen gevoelens van waardeloosheid projecteert op haar kind ("Jij kan zoiets niet!!"), richt gewild of ongewild veel schade aan en dit kan het gevolg hebben dat dit kind zelf ook met waardeloosheidsgevoelens komt te zitten. Vele jaren later, als het kind reeds lang volwassen geworden is en mogelijk zelf moeder of vader, kunnen ook bij haar/hem gevoelens van waardeloosheid haar/zijn functioneren gaan ontwrichten en verlammen.

Kind als ouder, ouder als kind

Ook gezinnen waarbij het kind als ouder werd behandeld kan bij het kind leiden tot een verscheidenheid aan klachten wanneer het kind volwassen is geworden. Juist bij deze volwassene is het heel moeilijk de vinger "er precies op te leggen" wat nu eigenlijk het rotgevoel veroorzaakt. Er zijn geen duidelijk aanwijsbare oorzaken waarom deze volwassene met klachten worstelt. Vaak weten deze volwassen wel dat het met de jeugd te maken heeft, maar is het moeilijk om in eerste instantie helder te krijgen wat precies het "onwelbevinden" heeft veroorzaakt. Het gezin van herkomst lijkt misschien wel voor de buitenwereld een goed functionerend gezin. Bij doorvragen blijkt dat er echter een rolverwarring heeft plaatsgevonden in de jeugd van dit kind. De ouder is niet in staat geweest om aan de behoeften van dit kind tegemoet te komen. In tegenstelling, de ouder had zelf behoeften en gebruikte het kind om deze behoeften te bevredigen. Het kind kreeg mogelijk boodschappen van de ouder om op de ouder te letten en de ouder te helpen. Als het kind hieraan niet voldeed dan kroop de ouder in de slachtoffer rol, of werd de ouder overkritisch. Er werd niet onvoorwaardelijk om dit kind gegeven en het kind werd niet emotioneel/psychisch verzorgd, er werd niet (genoeg) geluisterd naar de behoeften van dit kind. De ouder was emotioneel en psychologisch afwezig, de functie van het kind was juist om aandacht, zorg en bewondering aan de ouder te geven.

Deze kinderen weten vaak niet anders en gaan in hun volwassenheid ermee door om op anderen te letten en voor anderen te zorgen en schaden daarmee hun eigen belangen. Uiteindelijk nemen gevoelens van leegte, somberheid, gevoel van ge챘xploiteerd of gemanipuleerd te worden het over. Mogelijk andere reacties zijn over-emotioneel reageren, buitenproportioneel verzet en rebellie naar de ouder of partner, overkritisch zijn naar anderen, naar het zelf of heftig op kritiek reagerend.


Is hulp altijd nodig of bij wie is dit nodig

Is het nu altijd zo dat trauma's in het gezin moeten leiden tot slecht functionerende volwassenen? Nou nee helemaal niet. Sterker nog, de meeste mensen zijn gedurende een groot deel van hun leven in staat redelijk goed tot goed te functioneren. Het is juist zo indrukwekkend dat vele kinderen toch een weg vinden om te overleven, toch een manier vinden om met hele nare omstandigheden en /of trauma 's om te gaan. Vaak moeten zij daar echter wel een prijs voor betalen als zij ouder zijn, in de vorm van negatieve zelfwaarderingen en/of crisissen die zich op een bepaalde periode in hun leven voordoen. Er zijn dan triggers te vinden die de weggestopte traumatische ervaringen weer leven inblazen en het systeem kwetsbaar maken. Ook kan het zijn dat iemand onbewust zijn/haar trauma's herhaalt en zelfs doorgeeft aan volgende generaties door zijn/haar kinderen te traumatiseren.
Als iemand goed functioneert en zich fijn voelt is behandeling niet nodig. Het kan echter zijn dat dit verandert, dat iemand zich, door wat dan ook, slechter gaat voelen, dat hij of zij herbelevingen gaat krijgen, of dat iemand het werk niet meer aan kan, doordat er bijvoorbeeld een persoon rondloopt op wie hij/zij heel sterk reageert, of omdat iemand zich ontzettend rot begint te voelen, schrikreacties ervaart, nachtmerries heeft of triggers begint te vermijden. Dit kunnen aanleidingen zijn om wel hulp te gaan zoeken.
Wat voor behandeling helpt bij traumaverwerking

Belangrijk is dat je je goed voelt bij de therapeut, dat het klikt, dat je vooruit gaat en dat je altijd weg kan gaan als je niet meer wilt, het niet klikt of je niet vooruit gaat. Kies iemand uit die ervaring heeft met complexe trauma verwerking. Er bestaan verschillende methoden om trauma klachten te behandelen. Vroeger werden trauma's veelal, als ze al behandeld werden, met een vorm van gedragstherapie, namelijk confrontatie, behandeld. Tegenwoordig zijn er meerdere specifieke traumabehandelingsmethoden ontwikkeld waarvan sommige uitgebreid getest zijn door middel van gecontroleerd onderzoek en anderen minder of helemaal niet. De methode die op dit moment de beste resultaten boekt bij enkelvoudige trauma is EMD

dinsdag 13 oktober 2009

Eetstoornissen

Eetstoornissen



Een van de gevolgen die seksueel geweld op iemand kan hebben is een eetstoornis. Dit houdt niet per se in dat de persoon minder gaat eten, het kan ook een eetverslaving zijn. Er zijn verschillende soorten vormen van eetstoornissen. Hieronder zijn verschillende vormen van eetstoornissen nader belicht. Ook zijn hier instanties te vinden die een helpende hand kunnen bieden bij eetstoornissen.



Eetstoornissen zijn in het algemeen een gevolg van psychische problemen. Mensen met een eetstoornis hebben daarom ook psychische hulp nodig. Als iemand een eetprobleem heeft zal hij of zij dit niet snel toegeven, dit kan door schaamte komen maar ook door ontkenning of omdat de persoon echt niet inziet dat hij of zij aan een eetstoornis lijdt.


Het zoeken van hulp is dus niet makkelijk.



De meest voorkomende en waarschijnlijk ook bekendste vorm van eetstoornissen is Anorexia Nervosa. Deze eetstoornis wordt veroorzaakt door psychische problemen als onzekerheid, een negatief zelfbeeld, angst en andere emotionele factoren.


Iemand die aan Anorexia lijdt wil niet of zo min mogelijk eten, let veel op calorie챘n en heeft altijd wel een excuus om onder het eten uit te komen. Hij of zij vindt zichzelf te dik, hoe mager de omgeving hem of haar ook vind, de persoon zelf ziet geen resultaat en blijft 'dik'. Iemand die anorexia heeft is verslaafd aan afvallen. Om dit te bereiken sport de persoon in kwestie erg veel, eet hij of zij weinig, maar drinkt hij of zij veel water. Ook het gebruik van laxeermiddelen kan bij Anorexia voorkomen.


Een andere veelvoorkomende eetstoornis is Boulimia Nervosa. Dit is een eetstoornis waarbij een persoon ontzettende drang heeft om (overvloedig) te eten. Deze drang naar eten komt pas als de persoon alleen is. Na zich vol te hebben gepropt met eten krijgt de persoon een schuldgevoel en probeert hij of zij het eten weer te lozen. Dit wordt soms gedaan door de vinger in de keel te steken, maar soms ook door het gebruik van laxeermiddelen.


Ook komt het regelmatig voor dat iemand een mix van Anorexia en Boulimia heeft. Dat de persoon aan de ene kant niet wilt eten, maar aan de andere kant een ontzettende drang heeft om (overvloedig) te eten.


Ook Binge Eating Disorder kan een gevolg van seksueel geweld zijn. Deze "eetbuistoornis" houdt in dat de persoon in kwestie zijn of haar problemen 'wegeet' door onderscheid te maken tussen 'goed' voedsel en `slecht' voedsel.


'Goed' voedsel zijn de zogenaamde afrodisie (zoals chocolade) en zoetigheden (zoals koek). Dit voedsel geeft, door bepaalde stoffen in het voedsel een troostend gevoel.


Het 'slechte' eten is vaak groente en fruit. Door het gebrek van bepaalde stoffen geeft dit geen troostend gevoel en wordt het dus niet tot nauwelijks gegeten. Hierdoor loopt de persoon erg veel vitaminen en mineralen mis.


Voor meer informatie verwijzen wij u naar de site van Vereniging Eetstoornis Net.


Instanties


Er zijn verschillende instanties die hulp en informatie geven:



Voor mensen met eetproblemen

Stichting Anorexia en Boulimia Nervosa


Deze stichting heeft veel informatie over Anorexia en Boulima Nervosa. Zij kunnen ook gerichter antwoord geven op vragen met betrekking tot deze eetstoornis.


Voor de omgeving van iemand met een eetprobleem


Stichting Anorexia en Boulimia Nervosa voor familie


Het is moeilijk om een instantie te vinden die ook mensen uit de omgeving van een slachtoffer helpt. Stichting Anorexia en Boulima Nervosa is een instantie die ook familieleden, partners en vrienden van iemand met een eetstoornis helpt en informeert. Deze site biedt veel informatie voor partners, vrienden en familieleden over eetstoornissen.

zondag 4 oktober 2009

Juridische hulpverlening

Juridische hulpverlening



Naast alle andere hulpinstanties kan er een dringende behoefte zijn aan juridische hulp. Een aanklacht, de eventuele consequenties van een rechtszitting, een schadevergoeding van de dader eisen etc. Bijna niemand weet hoe dit in zijn werk gaat en hoe je zoiets aan moet pakken. Voor deze informatie kun je terecht bij een Bureau Rechtshulp, een rechtswinkel of bij een gespecialiseerde advocaat. De Bureaus voor Rechtshulp zijn in zo een 50 gemeenten te vinden. Zij geven onafhankelijk advies en een spreekuur is gratis.

Bij verschillende instanties is een lijst te krijgen met advocaten die gespecialiseerd zijn in zedenzaken. Deze lijst is op te vragen bij Bureau voor Rechtshulp, TransAct, het Clara Wichmann Instituut en bij de Orde van Advocaten. Als het om seksueel geweld op de werkplek gaat, is er een juridische afdeling bij de vakbond. Deze is gespecialiseerd in zaken als seksuele intimidatie en seksueel geweld op de werkplek. Voor vakbondsleden zijn vaak geen kosten aan deze consulten verbonden.

Informatie over de Bureaus voor Rechtshulp is op te vragen bij de Landelijke Organisatie Bureaus voor Rechtshulp via het telefoonnummer: 073 363 6386.

Melding / aangifte

Melding / aangifte



Als slachtoffer kun je steun zoeken bij verschillende hulpinstanties. Je kunt ook hulp zoeken bij de politie. Dit houdt niet in dat je verplicht bent aangifte te doen. Als je op het politiebureau je verhaal vertelt, houdt dit niet meteen in dat je ook aangifte doet. De politie kan je vaak vertellen welke hulpinstanties jou kunnen helpen en kunnen, indien nodig, hulp en bescherming bieden.

Bij een melding van seksueel geweld wordt er door de politie geen proces-verbaal gemaakt. Er komt dus geen politie-onderzoek en strafrechtelijke vervolging van de dader. Een melding kan ook door iemand anders dan het slachtoffer gedaan worden. Ook kan een melding anoniem gedaan worden. Het is ook niet verplicht om de naam en adres van het slachtoffer op te geven. Het is wel belangrijk dat er een melding van het seksueel geweld gedaan wordt. Deze informatie kan van belang zijn als er meer aangiften tegen de dader komen.

Bij een aangifte stelt de politie aan de hand van de (getuigen-)verklaring een proces-verbaal op. Dit houdt in dat er een politie-onderzoekt komt naar wat er is gebeurd. De rechercheur zal hiervoor enkele vragen moeten stellen. Het antwoorden op deze vragen kan erg moeilijk zijn, maar de mensen die dit soort zaken behandelen hebben er veel ervaring mee en gaan zeer zorgvuldig te werk. Je hoeft overigens niet op iedere vraag in te gaan. Deze vragen gaan over de aard van het delict, de plaats, het tijdstip enz. Met deze gegevens kan de politie een onderzoek instellen. Ook zal de politie vertellen wat er daarna gaat gebeuren, of je verder ge챦nformeerd wilt worden over de voortgang van de zaak etc.
Nadat de verklaring is opgesteld krijg je het verslag te lezen, hierbij kun je wijzigingen en aanvullingen geven voordat je de verklaring ondertekend

vrijdag 2 oktober 2009

Wat is aanranding?

Aanranding



Aanranding is het op een seksueel getinte manier aanraken van iemands lichaam terwijl die persoon daar niet van gediend is. Dit wordt soms ook wel het "aantasten van de eerbaarheid" genoemd.

Waar bij aanranding de grens ligt is ook niet altijd even duidelijk, toch is deze grens minder vaag dan bij seksuele intimidatie. Tegenwoordig wordt het bijna als normaal beschouwd dat een jongen tijdens het uitgaan aan de kont van een voorbijgangster zit. Toch is dit niet normaal. Het is niet normaal om ongevraagd aan iemands lichaam te zitten. Als iemand dit toch doet kan je zeggen dat je niet wilt dat er (op die manier) aan je gezeten wordt. Gaat de persoon, of gaan de personen dan toch door, dan mag je geweld gebruiken. Dit is dan geen geweld maar zelfverdediging. Jouw lichaam is jouw eigendom en als jij niet wilt dat jouw lichaam betast wordt heb je het volste recht om je lichaam te verdedigen.

Maar wat dan als je met een groep vrienden staat en een vriend legt zijn arm om je heen en raakt daarbij je borst aan? Dit kan gewoon per ongeluk gebeuren, maar er kan ook opzet in het spel zijn. Waar leg je die grens. Zeg je er wat van als het nog een keer gebeurd of zeg je er niks van? Wat wil je zelf dat er gebeurd, of beter gezegd; wat wil je zelf dat er niet gebeurd? Ook je vriend of vriendin kan je aanranden. Als je naast elkaar zit en hij of zij zit aan je en je zegt dat je dat liever niet hebt, dan dient de andere persoon ermee op te houden. Doet hij of zij dit niet, dan is ook dit aanranding.

De kans dat er wordt gezegd, als jij er wat van zegt, dat het je eigen verbeelding is en dat jij je niet aan moet stellen is aanwezig. Dit slaat echter nergens op; als jij het niet fijn vindt dat iemand aan jouw lichaam zit moet je dit zeggen en dan moet die persoon ermee ophouden. Jij mag bepalen wat er met jouw lichaam gebeurd.

Waarom iemand een ander persoon aanrandt is vooralsnog onduidelijk. Het gaat hier niet direct om macht, maar om het intimideren en het betasten van een lichaam. Het is dus waarschijnlijk een vorm van opwinding of 'het beter voelen dan' iemand anders. Dit is alleen niet met zekerheid te stellen.

Aanranding komt, net als intimidatie overal voor, alleen in mindere mate.

In het uitgaansleven wordt aanranding vaak al als normaal beschouwd, terwijl het juist helemaal niet normaal is. Het is niet normaal dat iemand ongevraagd jouw lichaam betast. Naast het uitgaansleven kan het ook in een vriendengroep voorkomen, evenals op het werk, op school of in de familie. Hoe vaak gebeurt het niet dat je per ongeluk iemand aanstoot en daarbij een borst of een kont aanraakt? Het verschil ligt hem in de mate waarin het gebeurd. Gebeurt het meerdere keren achter elkaar dan is de kans dat er opzet in het spel was vrij groot aanwezig. Gebeurd het 챕챕n keertje per ongeluk dan hoeft het niet meteen aanranding te zijn. Gebeurt het gericht, dan is er ook een kans dat het om aanranding gaat.

Hoe aanranding voorkomen kan worden is niet duidelijk. Er zijn geen duidelijke standaard grenzen voor wat wel en niet kan, deze verschillen per persoon. Daarom is het belangrijk dat jij zegt dat iemand niet verder kan gaan en dat je je daar ook aan houdt. Als je 챕챕n keer 'nee' zegt maar je niet verzet als het toch gebeurd, dan wordt de volgende keer dan je 'nee' zegt ook niet serieus genomen en wordt er ook dan doorgegaan. Je moet dus je eigen grenzen trekken en iedereen, ook jij, moet zich daar aan houden.

Als iemand, een vriend(in) of partner, is aangerand is dat vaak te merken aan de houding van die persoon. Die persoon wordt meestal wat afweziger en afstandelijker. Bij een knuffel of een andere lichamelijke aanraking kan het slachtoffer ineens verstijven of helemaal van slag raken.

De invloed die het op iemand heeft is, behalve onzekerheid, ook afstandelijkheid. Als slachtoffer kan jij je ge챦ntimideerd voelen. Iemand heeft immers ongevraagd aan jouw lichaam gezeten.

Bij aanranding is het, evenals bij intimidatie, moeilijk aan te duiden wie zoal de daders (kunnen) zijn.

Wat is incest?

Incest



Onder incest verstaat men seksuele handelingen met bloedverwanten of pupillen. Het gaat hier dus om seksuele handelingen in een familieband of een andere gezagsrelatie. In dit geval is er geen aanklacht nodig om tot juridische stappen over te gaan, een melding (al dan niet van het slachtoffer zelf) kan ook al afdoende zijn.

Naar schatting is het aantal incestslachtoffers hoger dan men in de eerste instantie zou verwachten. Uit onderzoek blijkt dat 15% van de vrouwen (dit is ongeveer ééén op de 6 à 7 vrouwen) vóór haar 16e levensjaar te maken heeft gehad met ongewenst seksueel contact met verwanten. Hoe dit aantal bij mannen ligt is vooralsnog onbekend.

Incest komt onder andere voor in de familie. Het gebeurd door een vader, moeder, broer, neef, tante, opa, achternicht etc. In veel gevallen zijn de plegers mannelijk, maar de plegers kunnen ook vrouwelijk zijn. Incest kan echter ook in andere relaties bestaan, namelijk de relatie tussen een voogd en een kind of een leraar en een kind. Het grote verschil tussen incest en verkrachting is de machtsverhouding. Bij incest wordt de macht die een volwassene over een kind heeft op een seksuele manier uitgebuit.

Incest komt niet alleen voor in gezinnen uit een 'probleemgezin' of een 'gezin uit een slecht milieu'.

Incest hoeft niet altijd plaats te vinden tussen een volwassene en een kind. Een (oudere) broer kan ook incest plegen met zijn kleine zusje, evenals een leraar die zijn studente kan misbruiken. In deze gevallen gaat het ook om incest.

Seksueel misbruik draait vaak om macht, bij incest is er al een bepaald soort macht. Het is onduidelijk waarom incest plaatsvindt. Het kan om (meer) macht gaan, het kan ook om de gezags-, of familieband gaan die op een seksuele manier wordt misbruikt.

Incest in de familie vindt veelal thuis plaats bij het slachtoffer of een familielid.

Hoe incest te voorkomen is weet niemand. Het gebeurt vaak in het geniep om niet ten schande te raken voor de rest van de familie. Daarnaast is het moeilijk om er met andere familieleden over te praten. Aan de ene kant wil het slachtoffer de familie niet laten schrikken of een schuldgevoel aanpraten, aan de andere kant durft het slachtoffer er niet over te praten uit angst om niet gelooft te worden.

Je kunt nooit zeker weten of iemand een incestslachtoffer is. Vaak is het wel op te merken omdat het slachtoffer niet tot nauwelijks met de dader om wil gaan en omdat het slachtoffer vaak als de dood is om alleen met de dader te worden achtergelaten.

De invloed die incest op iemand heeft verschilt per persoon. Veelal zijn dit dezelfde symptomen als bij verkrachting.

De daders zijn mensen die door ouders/familie als vertrouwde personen worden gezien. Daardoor is het voor het slachtoffer des te moeilijker om voor het misbruik uit te komen, omdat het slachtoffer bang is om niet geloofd te worden.

Wat is verkrachting?

Verkrachting



Onder verkrachten verstaat men het "met geweld tot geslachtsgemeenschap dwingen." In de wet wordt dit uitgebreid met "het seksueel binnendringen in de vagina, mond of anus met danwel het mannelijk geslachtsdeel of vingers of een ander object".

Verkrachting heeft heel veel invloed op het slachtoffer. Ieder slachtoffer reageert er anders op, dus verschilt de invloed van een verkrachting ook per persoon. Een aantal van deze invloeden zijn agressie, eetproblemen, een negatief zelfbeeld, verslavingen etc. Er zijn diverse therapi챘en en instanties die hulp bieden aan slachtoffers van verkrachting, maar deze hulp is vaak niet toereikend genoeg. De invloed van een verkrachting zal helaas nooit helemaal verdwijnen.

Ook voor de omgeving is het moeilijk. Niet alleen het gedrag van het slachtoffer veranderd, maar ook de houding van de omgeving van het slachtoffer. Vrienden die niet weten wat ze moeten doen, ouders die van slag zijn, een partner die alles van dichtbij meemaakt. Het is voor iedereen een onwennige en nare situatie. Niemand rekent erop dat hij of zij ooit op 챕챕n of andere manier te maken krijgt met verkrachting, wat in het begin veel ongeloof en ontkenning veroorzaakt. Dit staat ook wel bekend als het "Not In My Back Yard"-syndroom (NIMBY). Mensen weten dat het gebeurd, "maar het zal mij nooit overkomen". En dan gebeurd het toch...

Hoe oud het slachtoffer en de dader zijn op het moment dat het gebeurd doet er niet toe, als het gebeurd is het verkrachting. In het menu wetgeving zijn onder andere de wetsartikelen en de verjaringstermijnen voor onder andere verkrachting te vinden.

Tips en informatie

Tips en informatie
Seksueel geweld
Zoenen, vrijen en met iemand naar bed gaan kan intiem, warm, opwindend en ontspannend zijn. Maar dat is alleen zo als je het uit vrije wil doet. Seksueel contact en de manier waarop dit vorm krijgt, moet aansluiten bij jouw beleving en wensen. Bij seksueel geweld is hiervan geen sprake. Kenmerkend is juist de dwang, waar door je niet de mogelijkheid voelt je aan het seksuele contact te onttrekken. Dat kan zijn omdat de emotionele of psychologische druk zo groot is dat je geen nee durft te zeggen. 'Als je nee zegt, krijg je niet de nieuwe fiets die je zo graag wilt.' Of: 'Ik zeg tegen iedereen die het horen wil dat je een frigide trut bent'.

Cijfers en achtergronden
Jaarlijks komen er bij de Nederlandse politie meer dan 10.000 meldingen binnen van aanranding en verkrachting. Vermoedelijk is dit slechts 10 procent van het werkelijke aantal gevallen van seksueel geweld. Seksueel geweld komt dus veel voor.

Elk mens kan er het slachtoffer van worden: meisje, jongen, vrouw, man, jong en oud. Maar vrouwelijke slachtoffers en mannelijke daders zijn veruit in de meerderheid. Van alle slachtoffers is ruim 90 procent vrouw. Van de plegers is ruim 95 procent man.
Bij seksueel geweld is er altijd sprake van een ongelijke machtsverhouding: de dader verkeert in de positie om het slachtoffer te dwingen. Dat kan zijn omdat hij een sterke man is tegenover een minder sterke vrouw of (jonge)man. Maar ook omdat hij in een gezagsrelatie tot het slachtoffer staat, als vader, chef of leraar. Of omdat het iemand is van wie het slachtoffer emotioneel of financieel afhankelijk is, zoals de partner, een pastor of hulpverlener. In 80 procent van de gevallen is de dader een bekende van het slachtoffer. Dat kan het extra moeilijk maken het gedwongen karakter van het seksuele contact onder ogen te zien of er voor uit te komen.

Dreiging
Het kan ook zijn dat de dader fysiek geweld gebruikt of daarmee dreigt en bijvoorbeeld een mes laat zien, je slaat, de mond snoert of vastbindt. Het gevoel dat je het seksuele contact helemaal niet of niet op deze manier wil, is bepalend voor de vraag of er sprake is van seksueel geweld. Excuses van de dader dat het slachtoffer zelf meeging naar zijn huis, of dat het kind 'uitdagend' op zijn schoot kroop, veranderen daar niets aan.

Voorbeelden
Voorbeelden van seksueel geweld zijn: een stiefvader die zijn stiefdochter tot seksuele spelletjes dwingt, een leraar die een leerling overhaalt tot seksuele handelingen in ruil voor een beter rapportcijfer, een echtgenoot die zijn vrouw tot geslachtsverkeer dwingt, een onbekende man die een vrouw van de fiets trekt en verkracht, twee tienermeisjes die een klasgenote met een voorwerp verkrachten.

Gevolgen
Slachtoffer zijn van seksueel geweld is een schokkende ervaring. De gevolgen zijn ingrijpend en hangen onder meer samen met de vraag of het geweld eenmalig was of regelmatig terugkeerde, door een bekende of een vreemde dader werd gepleegd, met fysiek of met psychisch geweld gepaard ging.

Maar vrijwel altijd voelen de slachtoffers zich vies, vernederd en ontredderd. Hun zelfvertrouwen en gevoel voor veiligheid zijn ondermijnd en ze hebben vaak last van hevige gevoelens van schuld en schaamte. Want ondanks het gedwongen karakter van het seksuele contact, denken veel slachtoffers dat ze zelf medeplichtig zijn. Bijvoorbeeld omdat ze zich in hun eigen ogen onvoldoende verzet hebben, in eerste instantie zijn ingegaan op de avances van de dader, in het donker over een stille weg fietsten of zich met cadeautjes lieten paaien.

Praten
D찼t en het feit dat seksualiteit een beladen onderwerp is, kan het moeilijk maken over het geweld te praten. Het wegstoppen van de ervaring kan echter leiden tot allerlei langdurige psychische en fysieke klachten. Vrouwen richten de boosheid die seksueel geweld oproept vaak tegen zichzelf, door bijvoorbeeld zichzelf te verwonden. Mannen richten deze eerder naar buiten en kunnen zelf uiteindelijk dader worden van seksueel geweld. Ook achter verslavingen en psychiatrische problemen gaan vaak ervaringen met seksueel geweld schuil.

Daderprofiel

Daderprofiel



Seksueel misbruik komt voor in alle milieus, dus niet alleen in de 'probleemgezinnen'. De religieuze of etnische achtergrond van een gezin is geen zekerheid dat misbruik niet voorkomt. Bijna de helft van de plegers van seksueel misbruik, zo'n 40% tot 50%, is zelf misbruikt.

De plegers van seksueel misbruik zijn vrijwel altijd mannen. Slechts 1% tot 3% van de delicten wordt door vrouwen gepleegd. Vaak zijn deze vrouwen in hun jeugd zelf misbruikt, verwaarloosd of mishandeld. De helft tot driekwart van de vrouwen pleegt het misbruik onder invloed van een man.

In 80% tot 95% van de gevallen is de dader een familielid of een bekende van het slachtoffer. De kinderen vertrouwen de pleger vaak, of ze zijn afhankelijk van hem (of haar).

Meisjes zijn vaker dan jongens slachtoffer van misbruik door een familielid, terwijl jongens vaker door iemand buiten de familie worden misbruikt.

Volwassen daders
Sommige daders voelen zich veelal aangetrokken tot kinderen. Deze daders worden pedoseksuelen genoemt. Pedoseksuelen van buiten de familie leggen vaak contact met het kind door ze aan te spreken op plaatsen waar kinderen zich vaak ophouden, zoals speeltuintjes. Pedoseksuelen in dezelfde familie als het kind, het potentieel slachtoffer, hebben al contact met het kind - zij zullen het vertrouwen dat het kind in hun heeft versterken. Vaak wordt het vertrouwen van het kind vergroot door cadeautjes, zoals computerspelletjes etc. Ook gedragen zij zich vaker als een leeftijdgenoot van het kind, door mee te spelen met spelletjes. Deze spelletjes worden steeds seksueler van aard. Zo worden de seksuele grenzen van het kind verbreedt.
Bij 20% van de jongens, en 40% van de meisjes was sprake van dwang. Veel van de seksuele contacten tussen volwassenen en kinderen bestaan uit wederzijdse masturbatie en strelingen. In 40% van de gevallen is er sprake van (poging tot) vaginale of anale penetratie en/of orale seks.
De seksuele contacten worden aan het kind voorgesteld als voorlichting of als een spelletje. Soms wordt het kind verteld dat dit "ons geheimpje" is. Door de vertrouwelijke en vriendschappelijke band die ontstaan lijkt te zijn durft het kind niet over het misbruik te praten.

Minderjarige daders
Deze daders zijn veelal jongens; minderjarige meisjes worden vaker verdacht van medeplichtigheid aan het misbruik, dan aan het feitelijk plegen van misbruik zelf. Er zijn twee manieren waarop misbruik door een minderjarige gepleegd kan worden, bij minderjarige leeftijdgenoten, of bij kinderen die een stuk jonger zijn.
Jongens die iemand van hun eigen leeftijd aanranden komen vaak uit probleemgezinnen, zij zijn opgevoed met emotionele verwaarlozing en/of lichamelijke mishandeling. Deze jongeren hebben vaak ook een verkeerd beeld van de wereld om zich heen. Deze zedendelicten worden vaak gepleegd als anderen erbij zijn, het liefst vrienden van de dader. Er zijn verschillende redenen die kunnen verklaren waarom een jongere zoiets doet. De eerste reden is onzekerheid, omdat de dader zich minderwaardig voelt en tegenover anderen wil bewijzen dat hij macht heeft en sterk is. De tweede reden is emotionele ontlading. Deze emoties hoeven niets met seks of relaties te maken te hebben, maar kunnen zijn ontstaan door problemen op school of in de thuissituatie. Deze daders kunnen ook vaak andere delicten plegen.
Jongeren die kleine, jongere kinderen misbruiken hebben te kampen met een persoonlijkheids- of seksuele stoornis. Het wordt gesteld dat deze jongeren in hun jeugd geen band met hun ouders hebben gehad. Deze jongeren hebben weinig vrienden waardoor zij moeite hebben met sociale omgang en sociale contacten. Zij zitten in een soort sociaal isolement. Over kleine kinderen kunnen zij makkelijk de baas spelen, kleine kinderen zullen hen ook minder snel afwijzen. Deze daders zijn in hun vroegere jeugd vaak ook zelf slachtoffer van seksueel geweld geweest.

Grenzen stellen

grenzen stellen Als slachtoffer van seksueel geweld is het vaak moeilijk om na het misbruik grenzen te stellen. Het "nee" is namelijk al een keer niet gerespecteerd. Deze informatie gaat over het stellen van grenzen. Hoe kun je dit weer leren en welke gevolgen brengt het met zich mee als je dit niet doet?

Veel vrouwen hebben er moeite mee om nee te zeggen als een ander iets van hen wil. Dat is ook wel begrijpelijk, omdat je als vrouw geleerd wordt voor andere klaar te staan en jezelf weg te cijferen. Op die manier levert nee zeggen vaak schuld /en of angst gevoelens op. Je bent bang dat de ander je ego챦stisch zal vinden of boos op je zal worden. Soms zeg je automatische ja als je iets wordt gevraagd, zonder erbij na te denken of je het echt wel wilt. Terwijl je wel het nee van een ander accepteert, heb je het (onredelijke) idee dat een ander jouw nee niet accepteert.

Als je geen nee durft te zeggen brengt dit vaak met zich mee dat je je eigen grenzen niet weet te bewaken. Hiermee bedoelen we dat je heel veel dingen tegen je zin in doet, teveel hooi op je vork neemt, te weinig aan je zelf toekomt. Kortom dat je jezelf de speelbal voelt van andermans wensen en verwachtingen. Dit kan leiden tot gevoelens van irritatie, opkroppen van boosheid, je ontevreden voelen over jezelf en op de lange duur zelfs tot verschijnselen van overspannenheid.

Deze negatieve gevolgen alleen al geven aan waarom belangrijk is om wel nee te (durven) zeggen. Wanneer je wel durft te zeggen wat je wel en niet wilt heb je meer greep op je eigen leven en kun je je eigen leven meer inrichten zo als jij graag wilt. Je kunt ook zeggen dat je meer aan jezelf toekomt en je prettiger en meer tevreden gaat voelen. Wanneer je nee wilt zeggen is het belangrijk dat je er van overtuigd bent dat je het recht hebt om niet op andermans wensen in te gaan. Net zo als jij niet verwacht dat iedereen altijd op jouw wensen in gaat.

Tips:

Probeer niet automatisch ja te zeggen. Denk er eerst over na of je iets wel of niet wilt. Als je niet meteen kunt beslissen, zeg dat dan gewoon: "Ik wil er even over nadenken en ik kom er op terug."

Bedenk dat je altijd kunt terugkomen op een eerder uitgesproken ja. Als je ja zegt en je wilt toch liever niet bel dan op of ga bij die persoon langs en zeg dan dat je niet wilt. Geen smoesje bedenkt. Gewoon nee zeggen. Of "ik heb GEEN zin" of "ik heb andere dingen te doen die voor mij heel belangrijk zijn."

Laat duidelijk nee horen. Als je bijvoorbeeld heel zacht praat en daarbij naar beneden kijkt maak je nee niet zoveel indruk en zal de ander er zich niet veel van aantrekken.

Als je de ander wilt uitleggen waarom je iets niet wilt dan kun je dat doen, maar je bent niet verplicht je te verontschuldigen

Wanneer je besloten hebt om nee te zeggen is het handig daar mee te beginnen en pas daarna uitleg te geven eventueel. Op deze manier is het meteen duidelijk dat je niet wilt en hoef je er niet omheen te draaien. Dit is laatste is voor de ander heel verwarrend omdat die dan niet weet wat jij wilt.

Als je wilt kun je met de andere onderhandelen, bijvoorbeeld "nu wil ik niet, maar morgen wel."


Wijze waarop je het "nee" duidelijk kunt maken:

Kijk de ander aan

Zeg duidelijk dat je niet wilt in gaan op het verzoek

Leg zo nodig kort uit waarom

Let op de reactie van de ander

Herhaal zo nodig je weigering

Oefeningen die je voor jezelf kunt doen:

Let er op hoe anderen nee zeggen. Herken je leerstappen?

Ga na wanneer jij de afgelopen tijd een verzoek geweigerd hebt. Hoe ging dit?

Ga na wanneer je de afgelopen tijd geen JA hebt gezegd en dit wel had willen doen. Schrijf de onredelijke gedachten op die hierbij een rol speelden. Probeer ze te vervangen voor redelijke gedachten.

Onredelijke gedachten: Als ik nee zeg vindt die andere mij niet lief of aardig. Wordt de persoon boos of kwaad op mij.

Redelijke gedachten: als ik nee zeg ben ik echt mijn vriend(en) niet kwijt vind die persoon mij nog steeds aardig en lief. Is hij niet boos op mij, maar respecteert mij en laat mij in mijn waarden.

Ga na welke verzoeken je de komende tijd wilt weigeren. Schrijf op hoe je dat wilt zeggen.

Neem je de komende week een of meerdere malen voor om nee te zeggen. Hoe ging het? Schrijf dit op.

Je kunt dit misschien met een therapeut doen of bespreek met haar hoe je een stappenplan kan maken. Of als je geen hulp (meer) hebt, probeer dan boeken te huren in de bibliotheek die je daar mee helpen. Hele simpele en leuke boeken zijn o.a.:

Titel : Denk je sterk
Auteur: Fred Sterk & Sjoerd Swaen
ISBN: 90-215-9258-4

Titel: Emotioneel in Balans
Auteur: Fred Sterk & Sjoerd Swaen
ISBN: 90-215-3316-2

Titel: opkomen voor jezelf
Auteur: Anne Dickson
ISBN: 90- 274-4010-7

Titel: Ruimte voor jezelf >
Auteur: Fred Sterk & Sjoerd Swaen
ISBN: 90-215-8922-2

De Hulppagina Seksueel Geweld dankt Gabrielle en Lucia voor deze tekst.

De website van Gabrielle, het Steunpunt Lichamelijk en Seksueel Geweld is hier te vinden.

Herstel van sexueel geweld

Herstel
Uit de gevangenschap van een opgedrongen gevoelswereld stappen.

Pas op! Sommige delen kunnen als trigger werken.

Begin 2002 samengesteld voor http://www.seksueelgeweld.nl door FrankDE en anderen.


Inhoudsopgave:
1. Inleiding
2. Algemene fasen bij trauma verwerking
2.1 Scheppen van veiligheid
2.2 Verstandelijke verwerking
2.3 Emotionele verwerking
2.3.1 Het begin van de emotionele verwerking
2.3.2 De emotionele verwerking zelf
2.3.3 Het einde van de emotionele verwerking
2.4 De opbouw van een nieuw leven



1. Inleiding
Zo veel als geschreven wordt over de gevolgen van seksueel misbruik, zo weinig is er voor een slachtoffer te vinden op het gebied van herstel. Binnen het vakgebied van de psychologie komt men niet verder dan het aanreiken van een aantal hulpmiddelen, die algemeen geldend zijn voor alle vormen van rouw- en trauma verwerking. Op zich niet verwonderlijk, omdat het herstellen van seksueel geweld een zeer persoonlijke zaak is. Ieder slachtoffer heeft immers een eigen, uniek verhaal en een eigen unieke manier om met de opgedrongen ervaring om te gaan. Afgezien daarvan hebben veel slachtoffers die aan het begin van hun verwerkingsperiode staan, een verkeerd beeld van het herstel'. Vaak leeft bij hen de wens ervan af te komen'. Het seksueel misbruik op de een of andere manier ongedaan' te maken.

Aldus rijst de vraag "Wat is herstel?" Een optimale situatie zou zijn: "Leren z처 om te gaan met de ervaring dat deze het dagelijks leven van het slachtoffer niet meer negatief be챦nvloedt". In de meeste gevallen is er echter al veel gewonnen indien de draad van het dagelijkse leven weer opgepakt kan worden, zonder dat hierbij negatieve overlevingsmechanismen, zoals bijvoorbeeld afzondering de overhand hebben. Het leren controleren en beheersen van de overlevingsmechanismen speelt hierbij een belangrijke rol.

Om dit te bereiken zal iedere therapeut het woord "acceptatie" in de mond nemen. Maar dit begrip kent veel dimensies voor een slachtoffer. Zeker wanneer het seksueel misbruik op jonge leeftijd plaats heeft gevonden. Acceptatie blijkt bij nader inzien veel meer te betekenen dan alleen maar accepteren dat het seksueel geweld plaats heeft gevonden. Accepteren betekent voor een slachtoffer 처처k leren omgaan met gevoelens van schuld, verantwoordelijkheid, schaamte, verdriet, angst en woede. Voor jonge slachtoffers komt daar nog eens bij: het ontwikkelen van een eigen wil, leren voor zichzelf opkomen, het leren beheersen van grenzen en het herstellen van het beschadigde zelfbeeld om zo alsnog qua eigen beleving uit te groeien tot een volwaardig individu. Een moeilijk proces omdat de oude (kinderlijke) overlevingstechnieken sterk ingeworteld kunnen zijn. Aldus wordt door het slachtoffer constant toneel' gespeeld naar andere mensen toe. Steeds op zoek naar manieren om antwoord te kunnen geven op het chronische gevoel van onveiligheid en de angst voor nieuwe onmachtssituaties. Steeds proberende een voorhanden situatie in te schatten.

Naar mate een slachtoffer ouder wordt, kan er een bewustwordingsproces in gang komen. Tijdens de pubertijd, wanneer de eigen seksualiteit begint te ontwikkelen, ontstaat vaak de eerste verwarring en pijn ten aanzien van de opgedrongen seksuele handelingen op jongere leeftijd. Tegen de tijd dat de maatschappij het slachtoffer als volwassen beschouwd, dienen zich nieuwe problemen aan. Het verstandelijke besef van eenzaamheid en isolement begint te groeien. Terwijl tegelijkertijd het opbouwen van een intieme relatie moeilijk zo niet onmogelijk blijkt te zijn. Vaak gaat dit bewustwordingsproces gepaard met prangende vragen. Seksueel misbruik veroorzaakt veel verwarring. Schuld, schaamte, woede, angst, verantwoordelijkheidsgevoel, eigenwaarde, zelfvertrouwen, intimiteit en seksualiteit zijn een paar steekwoorden die hier van toepassing zijn. Dit complex van vaak tegenstrijdige emoties kan er toe leiden dat een slachtoffer een leven gaat leiden waarbij hij/zij in stilte lijdt of zelfs psychische en/of lichamelijke klachten krijgt. Enerzijds gevangen in de horror van de opgedrongen ervaringen en anderzijds bang voor de mening van anderen op het moment dat er openheid wordt gegeven. Gevangenschap in een opgedrongen gevoelswereld, die zich in vele facetten van het leven van een slachtoffer tot uitdrukking komt. Soms heel duidelijk, zoals bijvoorbeeld het vermijden van bepaalde plaatsen. Maar meestal heel subtiel en voor buitenstaanders niet waarneembaar.

Een andere omschrijving van Herstel na seksueel misbruik' zou dan ook kunnen zijn: Uit de gevangenschap van een opgedrongen gevoelswereld stappen'. In dit schrijven wordt geprobeerd in stappen een beeld te geven van hoe dit mogelijk bereikt kan worden.

2. Algemene fasen bij trauma verwerking
Het starten van het verwerkingsproces heeft meestal een reden. Bijvoorbeeld omdat het leven van een slachtoffer in een rustigere fase is komen te verkeren. Een fase waarin het slachtoffer zich bewuster wordt van hetgeen zich in het verleden heeft afgespeeld. Of juist omdat een gebeurtenis, zoals bijvoorbeeld het verlies van een naaste, emotionele stress veroorzaakt. Stress of een onmachtssituatie die het slachtoffer doet denken aan de periode van het misbruik.

Het verwerken van een misbruikervaring heeft veel weg van een rouwproces. Elk rouwproces wordt gekenmerkt door "afscheid moeten nemen" en "verlies accepteren". Dit afscheid nemen kent vele facetten. Het slachtoffer dient vaak afscheid te nemen van de jeugd die hij/zijn nooit heeft gehad. Want vaak worden slachtoffers door het misbruik in een positie geplaatst waarin zij hun eigen kind zijn niet kunnen beleven. Hetzij door de rol waarin de dader het slachtoffer manoeuvreert, hetzij dat het leven van het slachtoffer reeds op jonge leeftijd beheerst werd door angst en verwarring. Afscheid nemen alle pijnlijke gevolgen die het misbruikt veroorzaakt heeft. Maar zeer zeker ook het afscheid nemen van de dader. De dader heeft immers een bepalende rol gespeeld in het leven van het slachtoffer. Uit de gevangenschap van een opgedrongen gevoelswereld stappen' betekent in deze:

1) Zich los beginnen te maken van de onderdrukking of te wel het scheppen van veiligheid;
2) Verstandelijk verwerken van wat er gebeurt is. Met name voor jonge slachtoffers is dit van belang. Zij hebben immers het gebeuren aanschouwd door de ogen van een kind, dat niet of nauwelijks in staat is op rationele basis de situatie onder ogen te zien. Op een volwassen manier kijken naar wat vroeger gebeurt is';
3) Emotioneel verwerken of te wel: het doorlopen van het rouwproces. Alle gevoelens die een mens kan beleven komen hierbij aan de orde;
4) Het terug winnen van de eigen zelfbeschikking.

Het is echter een misverstand te denken, dat het doorlopen van deze fasen leidt tot een leven waarbij het seksueel misbruik geen enkele rol speelt. Men kan het vergelijken met het verlies van een dierbare. Ook al wordt afscheid genomen en wordt het rouwproces doorlopen: de dierbare zal nooit meer terug keren waardoor het leven van de achterblijvers altijd anders zal zijn. En net zoals er voor achterblijvers altijd momenten of levensfasen zullen komen waarin de dierbare meer gemist wordt dan anders, zo zal het voor een slachtoffer het verleden met periodes in meer of mindere mate een rol spelen.

Het doorlopen van de bovenstaande fases biedt echter een groot voordeel: het geeft het slachtoffer de mogelijkheid het gebeurde een plaats te geven. Uit de gevangenschap van een opgedrongen gevoelswereld stappen' wordt synoniem voor zich los maken van het verleden', zodat er weer ruimte ontstaat. Ruimte waarin het slachtoffer de zelfbeschikking terug wint waardoor hij/zij zich weer op het heden en de toekomst kan richten. Afhankelijk van aard en omstandigheden van het seksueel misbruik, kan dit verwerkingsproces lang duren. Tevens is het zo dat er, net als bij elk ander rouwproces, geen duidelijke fasen zijn te onderscheiden. Bepaalde facetten voeren de boventoon, waardoor de (h)erkenning tussen lotgenoten groot is, maar ieder mens verwerkt op zijn/haar eigen manier. Ook dient het slachtoffer zich te realiseren, dat de emotionele belevingswereld een op en neer gaande beweging maakt. Een terugval in de vorm van (soms felle) angsten, grote onzekerheid, grote woede of intens verdriet wil niet zeggen dat het verwerkingsproces gefaald heeft. In tegendeel zelfs: het is een natuurlijke mechaniek in de menselijke belevingswereld. Op den duur zal een slachtoffer zelf ontdekken dat deze zware tijden steeds korter van duur zijn. Dit zijn de vruchten van het eigen leerproces. Men leert steeds beter met de emotionele erfenis' om te gaan. Uiteindelijk is het slachtoffer in staat de draad van zijn of haar leven weer op te pakken, omdat het misbruik een plaats heeft gekregen. Net zo goed als een foto van de overleden dierbare op de schouw een symbool is, voor de plaats die het verlies gekregen heeft. Het leven gaat door, ondanks het wegvallen van de dierbare. Zo gaat ook het leven door, als men seksueel misbruikt is. Hoe dit mogelijk bereikt kan worden, wordt in de volgende vier hoofdstukken aan de orde gebracht. Vervolgens zullen aan een aantal specifieke items aandacht besteed worden.

2.1 Scheppen van veiligheid
De weg van herstel begint op de eerste plaats met het scheppen van een veilige situatie. Zolang als het seksueel misbruik plaats vindt is het onmogelijk om te herstellen. Net zo goed als het onmogelijk is te herstellen indien het seksueel geweld niet meer plaats vindt, maar er wel een (stille) dwang aanwezig is om over het misbruik te blijven zwijgen. De onderdrukking blijft dan voortbestaan waardoor het slachtoffer gevangen blijft in de macht van de dader, ook al is deze macht voor de buitenwacht (schijnbaar) niet zichtbaar.

Het scheppen van veiligheid is om veel redenen belangrijk. Het geeft de ruimte om dingen op een rijtje te zetten. Ruimte die een slachtoffer nodig heeft om te leren voor zichzelf te kiezen en op te (leren) komen voor zichzelf. Het is zeer raadzaam om daarbij de hulp in te roepen van een iemand die door het slachtoffer wordt vertrouwd. Voor veel slachtoffers zal dit een hoge drempel zijn. Voor veel slachtoffers is het namelijk moeilijk om iemand te vertrouwen omdat hun vertrouwen op zeer pijnlijke manier geschonden is. En voor velen is het al helemaal moeilijk om openheid te geven. Toch is praten zeer noodzakelijk. Een trauma generaliseert namelijk. Voorbeeld: iemand wordt beroofd door een dief met gele kleren. Het slachtoffer kan hierdoor onbewust een aversie krijgen tegen een ieder die gele kleren draagt. Vooral voor jongere slachtoffers kan de verwarring die zo ontstaat groot zijn. Het gebeuren wordt aanschouwd door de ogen van een kind dat vaak niet in staat is om nuchter tegen de feiten aan te kijken. Daar bovenop komen de generaliserende gedachten. Dit generaliserend denken kan tot een ware marteling uitgroeien. Omdat er altijd kleine details zullen zijn, die een slachtoffer doen herinneren aan het geweld. Details waarvan omstanders de ware betekenis niet herkennen. Hierdoor kan voor het slachtoffer een gevoel van bedreiging in stand gehouden worden.

Praten helpt dit gevoel te beperken. Praten schept een band en daardoor een mogelijkheid voor het slachtoffer om minder onveilig' de gebeurtenissen onder ogen te zien. Maar daarvoor dient het slachtoffer de instinctieve gevoelens van wantrouwen te overwinnen. Zelfs al wil het slachtoffer zijn/haar geheim' prijsgeven, dan nog voelt dit bijna als onmogelijk aan. Het is immers tegen de wil van de dader. Er is nog een reden waarom praten belangrijk is: Het kan een gevoel van veiligheid geven. De meeste mensen zijn zich daar niet van bewust, omdat zij dit automatisch' doen. Pas wanneer iemand een onveilige situatie heeft beleeft, groeit het besef dat veiligheid een illusie is. Iedereen weet immers wat er allemaal kan gebeuren bij het oversteken van een zebrapad. Toch komen de meeste mensen zonder emotionele problemen aan de overkant van de weg. De rede is dat men er niet bij stil staat. En als men er bij te nemen, nadat men goed om zich heen heeft gekeken. Zo is het ook met seksueel misbruik: het slachtoffer dient te beseffen dat mensen in de regel niet misbruikt worden. Met dit inzicht kan het slachtoffer leren dat omgaan met mensen iets anders inhoud dan seksueel misbruikt worden. Het slachtoffer zal moeten leren dat het constante gevoel van bedreiging een reactie is op datgene wat het slachtoffer heeft mee gemaakt en vaak niet een reactie op de feitelijk situatie. Praten helpt om duidelijkheid te scheppen in deze verwarring, zodat het slachtoffer zichzelf een groter gevoel van veiligheid kan geven. Iemand die in zijn/haar leven niet misbruikt is, kan vaak maar moeilijk begrijpen waarom de impact bij een slachtoffer zo groot kan zijn. Het antwoord hierop is gelegen in de sfeer waarin seksueel misbruik plaatsvindt. Seksueel misbruik is namelijk een vorm van machtsmisbruik, waarbij de dader zich vaak niets ongelegen laat om het slachtoffer te manipuleren. Het betreft hierbij niet alleen manipulatie om te komen tot seksuele handelingen (die een kind feitelijk niet wil). Maar ook onderdrukking die het stilzwijgen moet garanderen. Deze manier van onderdrukking kan bizarre vormen aannemen wanneer andere zaken zoals religie of straf als verklaring aan het kind worden gegeven. Het "Nee!" van een kind, al dan niet uitgesproken, wordt totaal niet gehoord. De verwarring die dit bij een slachtoffer oproept wordt nog groter, indien het misbruik plaats vond door iemand die het kind zou moeten kunnen vertrouwen of iemand waarvan het kind afhankelijk is. Een slachtoffer kan voor zichzelf een groter veiligheidsgevoel scheppen door te gaan beseffen dat hij/zij gemanipuleerd werd. Het cre챘ren van een eigen veiligheidsgevoel begint met het inzicht dat het slachtoffer zich onttrokken heeft aan de invloedssfeer van de dader. Dit kan in letterlijke zin, door dat dader en slachtoffer fysiek gescheiden zijn. Maar het kan ook in figuurlijke zin wanneer het slachtoffer beseft dat er mensen aan zijn/haar kant staan. Mensen die het slachtoffer helpen en beschermen. Op een later tijdstip, als de ergste emoties verwerkt zijn, kan ook een zelfverdedigingscursus het gevoel van veiligheid en zelfvertrouwen vergroten.

2.2 Verstandelijke verwerking
Om grip te krijgen op de verwarring, dient een slachtoffer eerst verstandelijk het seksueel geweld op een rijtje te zetten. Erkennen wat er gebeurd is en beginnen met het geweld op een objectieve manier te beschouwen. Dit is noodzakelijk om onterechte gevoelens van schuld en schaamte naast zich neer te kunnen leggen. Ook een totaal misplaatst en vaak door de dader aangepraat verantwoordelijkheidsgevoel dient door het slachtoffer naast zich neer gelegd te worden.

Het ontstaan van dit verantwoordelijkheids- of schuldgevoel heeft nog
een tweede facet. Het maakt voor het slachtoffer de gebeurtenissen dragelijker. Ieder mens heeft de drang om in vrijheid te beslissen over zijn/haar leven. Deze misplaatste verantwoordelijkheids- en schuldgevoelens geven het slachtoffer de illusie grip te hebben gehad op de situatie waarin het seksueel geweld plaatsvond. En dus hoeft het slachtoffers de gevoelens van onmacht niet onder ogen te zien. Een vals verantwoordelijkheids- en/of schuldgevoel is echter net zo'n slechte adviseur als angst. Het is de ideale manier voor een slachtoffer om zichzelf schaak-mat' te zetten. Het weerhoudt een slachtoffer namelijk enerzijds van het doorlopen van een natuurlijk verwerkingsproces en anderzijds van de ontwikkeling van zelfbeschikking. Deze misplaatste gevoelens zijn het slot op de gevangenschap van de opgedrongen gevoelswereld'. Ratio is 챕챕n van de sleutels waarmee dit slot open gemaakt kan worden. Nuchterheid schept helderheid. Elk slachtoffer kan veel baat hebben door nuchter het gebeurde onder ogen zien. Zuiver verstandelijk zichzelf steeds de vraag stellende wie waarvoor verantwoordelijk is, zonder daarbij objectiviteit uit het oog te verliezen. Hierbij ten overvloede de vermelding dat een kind n처처it seks wil hebben. Seksuele handelingen horen bij een latere levensfase. Seks is voor een kind een blanco blad en een ieder, die dit blad voor een kind meent in te kunnen vullen overschrijdt daarbij de grenzen van het kind. Dit is zeer essentieel: het slachtoffer moet (achteraf) inzien dat alle gevoelens van verantwoordelijkheid en schuld opgedrongen gevoelens zijn. Gevoelens die de dader vaak aanscherpt om de misbruik situatie in stand te houden. Lichamelijke reacties tijdens het misbruik worden ook vaak door de dader aangegrepen om het slachtoffer een misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel aan te praten. Lichamelijke reacties zeggen echter niets over de verantwoordelijkheid van het slachtoffer. Zij zijn standaard reflexen die bij elk gezond menselijk lichaam (ongeacht de leeftijd) in werking treden op het moment dat er een prikkeling plaatsvindt. Net als wanneer iemand zijn of haar hand terug trekt op het moment dat per ongeluk het hete gasfornuis aangeraakt wordt. Schaamte kan eveneens middels verstandelijke nuchterheid gereduceerd worden. Zeker wanneer de vraag "Wie is waarvoor verantwoordelijk" gekoppeld wordt aan de ervaringen met het eigen lichaam.

Bepaalde aspecten van sommige culturele of religieuze achtergronden kunnen het verwerkingsproces nog moeilijker laten verlopen. Bijvoorbeeld wanneer deze achtergrond maagdelijkheid als belangrijk beschouwt of bijvoorbeeld homoseksuele contacten verbied. Een dergelijke culturele erfenis zal de conflicterende gevoelswereld van een slachtoffer alleen maar extra belasten en de herintegratie met de eigen omgeving bemoeilijken. Seksueel misbruik is een vorm van machtsmisbruik. Het opbouwen van een eigen leven wordt moeilijker als er in het leven van een slachtoffer factoren aanwezig zijn, die (onbedoeld) de macht van de misbruik(st)er in meer of mindere mate in stand houdt. Vandaar dat veiligheid zo belangrijk is. Dit kan dus betekenen dat, indien de culturele en/of religieuze overtuiging het slachtoffer van seksueel geweld schuldig' verklaart, het slachtoffer deze zal moeten revalueren.

Het woord misbruik' begint voor het slachtoffer daardoor een steeds concreter begrip te worden, net als de woorden slachtoffer' en dader'. Het verstand stelt het slachtoffer in staat een nieuwe rangschikking te maken in zijn/haar denken. Een rangschikking die het slachtoffer in staat stelt anders tegen het gebeurde aan te kijken. Door deze wijziging van positie wordt het schaak-mat opgeheven en openen zich de deuren van de emotionele gevangenschap.

2.3 Emotionele verwerking
2.3.1 Het begin van de emotionele verwerking
Na de verstandelijke erkenning komt de emotionele verwerking. Vaak is er een grijs gebied te herkennen tussen de verstandelijke- en de emotionele verwerking. Bijvoorbeeld omdat eerst nog de waarom-vraag terzijde gelegd moet worden. De waarom-vraag is een natuurlijke reactie. Maar net als misplaatste schuld- een verantwoordelijkheidsgevoelens kan de waarom-vraag het slachtoffer belemmeren de blik op zichzelf te richten. De waarom-vraag kan aangegrepen worden als een laatste vluchtpoging voor het onder ogen zien van de eigen emoties. Men komt reeds in contact met de eigen gevoelswereld, maar in plaats van deze gevoelens te onderzoeken en verwerken wordt de aandacht verschoven naar de vraag "Waarom heb ik deze gevoelens?". Dit is het grijze gebied tussen verstandelijke en emotionele verwerking. Want het antwoord luidt simpel: "Ik heb deze gevoelens, omdat een ander deze aan mij heeft opgedrongen". Ratio en gevoelswereld vloeien hier in elkaar over.

Het slachtoffer dient hierbij in te zien dat het zinloos is om (lang) stil te staan bij de waarom-vraag. Er zijn nu eenmaal vragen waar geen (goed) antwoord op gegeven kan worden. Vergelijk het met de vraag: "Waarom worden mensen ouder". Men kan alleen constateren dat mensen ouder worden. W찼찼rom dit zo is, is alleen voor de medische wetenschap echt van belang. Voor een individu niet. Daarvoor wel de vraag: "Nu ik weet dat ik ouder wordt, wat houdt dat in voor mij? Hoe kan ik daar mee omgaan?". De emotionele verwerking zou kunnen beginnen met de vraag: "Ik ben seksueel misbruikt, wat heeft dit voor mij betekent?" En zou kunnen eindigen met de vraag: "Ik ben seksueel misbruikt, hoe kan ik op een gezonde manier door gaan met mijn leven?" Maar zolang het slachtoffer de verschillende emotionele aspecten van het seksueel misbruik nog geen plaats heeft kunnen geven, zal hij/zij deze laatste vraag maar moeilijk oprecht kunnen stellen.

Een andere typische vluchtpoging' is het beschrijven van het verleden door het slachtoffer alsof het een ander betreft. Ook hier is er weer spraken van het grijze gebied tussen verstandelijke en emotionele verwerking. Het slachtoffer erkent (verstandelijk) het gebeurde maar is nog niet in staat zichzelf (emotioneel) in de situatie te plaatsen. Het slachtoffer kan deze overgangsfase overwinnen door te leren in de ik -vorm te gaan spreken. Moeilijker wordt wanneer de impact van het trauma groter is. Bijvoorbeeld omdat het seksueel geweld op jongere leeftijd plaatsvond, lang aan duurde of de omgevingsfactoren van het slachtoffer ongunstig waren. De instinctieve drang tot vluchten kan dan zo groot worden dat er een emotionele loskoppeling plaats vindt. Deze kan zich in een milde vorm uiten waarbij het slachtoffer het gevoel heeft helemaal leeg' te zijn of als een robot' door het leven te gaan. Een slachtoffer is dan vaak geholpen door samen met een therapeut de oorzaak van deze gevoelstoestand te onderzoeken. Inzicht te verschaffen waarom deze vorm van overleven opgeroepen werd bij het slachtoffer.

Ernstiger is het wanneer het vluchtgedrag er toe geleidt heeft, dat het jonge slachtoffer zich opgesplitst heeft in meerdere personen. Elke persoonlijkheid vervult hierbij een unieke taak in de overlevingsstrategie. Bijvoorbeeld 챕챕n persoon die het verdriet beheert en 챕챕n persoon die de woede vertegenwoordigd. Een slachtoffer kan erbij gebaat zijn als hij/zij al deze afzonderlijke persoonlijkheden, al dan niet apart, het proces van emotionele verwerking laat doorlopen. Het moge duidelijk zijn dat deskundige therapie in dit soort gevallen zeer noodzakelijk is.

2.3.2 De emotionele verwerking zelf
Door veel slachtoffers wordt de fase van emotionele verwerking als sterk belastend ervaren. Vooral het begin van deze fase wordt gekenmerkt door herbeleving. Beelden en emoties uit het verleden dringen zich aan het slachtoffer op en dwingen deze de aandacht expliciet op het gebeuren te richten. Alle verdrongen gevoelens zoals woede, verdriet en onmacht komen in alle hevigheid naar boven. Gevoelens die achteraf alsnog een plek moeten krijgen. Het heeft veel weg van een rouwproces. Rouw om de jeugd die men nooit gehad heeft, rouw om de ouders die er misschien nooit zijn geweest op een manier die je als weldenkend mens mag verwachten, rouw om alles wat men verloren heeft door het seksueel geweld.



Zeker het begin van de emotionele verwerking kan een kritische fase zijn. Een goede begeleiding van het slachtoffer is zeer wenselijk. Niet alleen door professionele hulpverlening maar zeker ook door een begripvolle omgeving. Ondanks de instinctieve afkeer van slachtoffers om de eigen pijn onder ogen te zien, is dit zeer belangrijk. Want vaak is dit de enige manier om de negatieve gevolgen van de verdrongen emoties te reduceren. Deze gevolgen kunnen uiteenlopen van het in stand houden van het opgelegde isolement, eetstoornissen, depressiviteit, automutilatie, de vlucht in verdovende middelen, enz.

Een mens ken vier basis emoties: Angst, woede, verdriet en blijdschap. Een trauma ontstaat in feite doordat emoties z처 sterk worden opgeroepen dat het voor het slachtoffer onmogelijk is om er op normale en gezonde manier mee om te gaan. Het is zaak om tijdens de emotionele verwerking om te leren gaan met deze intense gevoelens.

Overlevingsstrategie챘n ontstaan als compensatie op deze emotionele druk. Met name grote angst roept veel stress op bij het slachtoffer. Angst voor het eigen leven, angst door de indoctrinatie van de dader tot en met angst voor de eigen angsten. Het is voor een slachtoffer belangrijk te leren, dat angst een gevoel is dat men naast zich neer kan leggen. De truc is om voor zichzelf angst toe te staan, maar tegelijkertijd voor ogen houden dat het einddoel is om niet door deze angst be챦nvloed te worden. Af en toe een stapje terug, naar de verstandelijke verwerking, doet wonderen. Het slachtoffer dient zich bij angsten af te vragen "Is mijn angst wel re챘el?" Of "Waar komt nu ineens die angst vandaan?" Door (verstandelijk) op deze manier om te gaan met de angsten, leert het slachtoffer dat angst slechts een echo uit het verleden' is, bijvoorbeeld omdat er toevallig iemand in gele kleding op de straat liep.

Deze verstandelijke aanpak heeft ook als voordeel, dat het slachtoffer bepaalde mechanismen in zichzelf leert herkennen. Dit is belangrijk omdat het zo verworven inzicht gebruikt kan worden om angsten te voorkomen. Het slachtoffer leert zijn/haar eigen manier van reageren om situaties beter begrijpen. Concreet: angsten blijven van iemand winnen zolang de persoon in kwestie blijft vluchten of vechten tegen de angsten. Angsten verliezen echter hun kracht als zij op hun ware aard onderkent worden: zij zijn slechts een waarschuwingssignaal. Net zo goed als de pijn die iemand voelt als deze per ongeluk met een vinger aan een heet fornuis komt.

De ervaren angst en onmacht leidt makkelijk tot woede. Vaak leert' het slachtoffer deze woede te onderdrukken. Met name omwille van het feit dat de situatie waarin het misbruik plaats vindt, vaak van dien aard is dat het slachtoffer niet in staat is om de verantwoordelijkheid bij de dader te leggen (zeker niet ingeval het slachtoffer afhankelijk is van de dader). En daardoor ook niet in staat is de woede zelf te richten op de dader. Het slachtoffer leert' hierdoor een natuurlijke, emotionele reactie te onderdrukken. Wanneer dit onderdrukken faalt, kent het (jonge) slachtoffer meestal geen goede manier om met deze woede om te gaan. De woede richt zich dan op een willekeurig persoon of voorwerp in de omgeving van het slachtoffer. Ook kan het slachtoffer de woede op zichzelf uiten. Automutilatie, zelfbestraffing, krampaanvallen zijn allemaal voorbeelden die voor een groot deel voortvloeien uit deze woede. Voor een slachtoffer is het essentieel te leren dat woede een bron van energie is. Energie die destructief maar ook constructief gebruikt kan worden. Bijvoorbeeld om de woede gedoseerd toe te passen bij het bewaken van de eigen grenzen. Hierbij wordt de woede gebruikt om te leren "Nee" te zeggen en niet het van oudsher geprogrammeerde' "Doe maar" wat vaak vertaald wordt in "Ja". Zodoende kan het slachtoffer leren de eigen woede te gebruiken om voor zichzelf op te komen, zonder dat daarbij de woede ontaard in destructie.

Een ander facet van woede, dat hier niet onbesproken mag blijven, is de relatie tussen woede en angst. Er bestaat namelijk een wisselwerking tussen deze twee emoties, net zo goed als tussen verdriet en blijdschap. Angst kan voor een deel een verkapte vorm van woede zijn terwijl woede weer voor een deel een verkapte vorm van angst kan zijn. Wanneer het voor een slachtoffer moeilijk is zijn/haar eigen emoties te begrijpen kan het raadzaam zijn deze wisselwerking nader te beschouwen. Lees voor de aardigheid bovenstaande twee alinea's nog eens door waarbij je de woorden"angst" en "woede" consequent verwisselt!

Het emotionele verwerkingsproces kan heel verwarrend werken wanneer het slachtoffers gevoelens van blijheid bij zichzelf onderkent. Blijheid voor het beetje aandacht, dat gegeven werd door het misbruik. Blijheid dat het slachtoffer zelf misbruikt werd en niet een gewaardeerd broertje of zusje. Toch is het zaak om ook bij deze emotie stil te staan, zodat ook zij uiteindelijk een plek krijgt.

Tot slot het verdriet. De relatie tussen emotionele verwerking en rouwen om de gevolgen van het seksueel misbruik kwam al eerder ter spraken. Nu wordt het zaak uiting te geven aan dit verdriet. Veel slachtoffers hebben baat bij het schrijven van gedichten of een dagboek. Anderen weer door te gaan schilderen of te musiceren. Een slachtoffer kan leren om te gaan met het verdriet, door er uitdrukking aan te geven. Net zo goed als het verdriet van een verloren dierbare tot uitdrukking wordt gebracht. Elk slachtoffer kan daarbij op een gegeven moment bewust op zoek gaan naar zijn/haar manier waarop hij/zij uitdrukking wil geven aan dit verdriet. Want ondanks dat het verdriet groot kan zijn, is het uiteindelijk een verademing. Verdriet is gekoppeld aan afscheid nemen'. Verdriet heeft iets van stil staan bij het verleden' om door te kunnen gaan met het heden, om ruimte te scheppen voor nieuwe ervaringen.

Controle stoornis op sexueel gebied

ips en informatie
Controlestoornissen op seksueel gebied
Wat zijn controlestoornissen op seksueel gebied?
Een 'controlestoornissen op seksueel gebied', verder aangeduid als 'seksuele controlestoornis', is een psychiatrische aandoening waarbij er een stoornis bestaat in de controle over het eigen seksuele gedrag: in alle seksuele contacten en gevoelens is er sprake van 'afdwingen'. De persoon in kwestie is vaak onmachtig om op andere manieren seksueel contact te zoeken, of een gewone seksuele relatie te onderhouden. We spreken pas over een seksuele controlestoornis als het gaat om seksueel gedrag waarmee de wet wordt overtreden én dat onvrijwillig is voor het slachtoffer. Veelal leidt deze controlestoornis tot gewelddadig en/of grensoverschrijdend seksueel gedrag, waardoor men uiteindelijk met justitie in aanraking komt.

Wat is het niet?
Niet iedereen die experimenteert met andere vormen van seksuele activiteiten of beleving heeft een seksuele controlestoornis. Seksuele controlestoornissen komen voor binnen alle soorten seksuele voorkeuren of gewoonten. Dus bij hetero's en homo's, maar ook bij mensen met voorkeuren voor bijvoorbeeld exhibitionisme, voyeurisme, sadisme/masochisme en pedofilie. De seksuele controlestoornis moet dus niet verward worden met een seksuele voorkeur, geaardheid of variant. Belangrijk verschil is, dat er bij een seksuele controlestoornis sprake is van machtsmisbruik: de een legt de ander zijn wil op. Het betreffende (seksuele) gedrag is voor de ander onvrijwillig en ook schadelijk.

Oorzaak
Het komt voor dat daders van seksuele delicten als kind zélf in de slachtofferpositie gezeten hebben. Daarbij kunnen mannen, maar ook vrouwen dader zijn geweest. Vanuit die traumatische ervaring kunnen slachtoffers later zelf dader worden. Andere factoren die een rol spelen zijn:
afwijzing door ouders,
fysiek geweld in ouderlijk huis,
verkeerde rolvoorbeelden doordat ouders bijvoorbeeld grenzeloos over
seks spraken of seks bedreven in aanwezigheid van het kind,
alcohol/drugsmisbruik,
eenzaamheid,
gepest worden op school,
afhankelijkheid,
excessief bezig zijn met seks (porno, masturberen).
Vaak is er sprake van een combinatie van aangeleerd verkeerd gedrag, een niet goed verlopen ontwikkeling en het ontbreken van voldoende mogelijkheden tot seksueel gedrag dat wél maatschappelijk en wettelijk geaccepteerd is.

Behandeling
Als er bij plegers van een seksueel delict sprake is van een seksuele controlestoornis, dan kunnen zij daarvoor behandeling krijgen. Dit kan gebeuren op hun eigen verzoek, maar het kan ook opgelegd worden door de rechter. Daders van zedendelicten hebben vaak de neiging zichzelf te zien als slachtoffer van allerlei omstandigheden. Zij leggen de verantwoordelijkheid voor hun eigen seksuele gedrag vaak bij het slachtoffer. Belangrijk in de behandeling is dat de dader zijn slachtoffers niet langer gaat zien als een gebruikvoorwerp voor zijn seksuele bevrediging, of als oplossing van zijn seksuele nood. Hij moet ze leren zien als zelfstandige mensen met eigen gevoelens, eigen wil en eigen identiteit met wie hij rekening moet houden.

Een belangrijk doel van de behandeling is het ontwikkelen van het vermogen je in te leven in de persoon van een ander en met die ander rekening te leren houden. Benadrukt wordt dat patiënten altijd ook hun eigen verantwoordelijkheid houden voor het wel of niet plegen van een delict, ook al hebben ze problemen en worden ze behandeld.

Iedere patiënt heeft specifieke gewoontes, gedachtes of verhoogde-risicosituaties die een valkuil voor hem kunnen zijn. In de behandeling leren patiënten hun eigen valkuilen te herkennen door erover te praten met de behandelaars en met medepatiënten in de groep. De forensische psychiatrie onderhoudt ook contacten met de familieleden, vrienden en eventuele hulpverleners van de patiënt. In deze begeleiding leren zij welke signalen zij kunnen gebruiken als ze de patiënt willen helpen om controle over zijn gedrag te blijven houden en hoe zij eventueel in kunnen grijpen.

Kijk ook op
Praktijkvoorbeeld seksuele controlestoornissen
Overzichtspagina forensische psychiatrie
Resultaat van de behandeling
Het doel van de behandeling is dat de patiënt controle krijgt over zijn grensoverschrijdende seksuele gedrag. Hij moet leren, zélf de verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eerdere grensoverschrijdende gedrag, in plaats van die verantwoordelijkheid bij anderen te leggen. De basis hiervoor is dat er een gevoel van eigenwaarde en identiteit wordt opgebouwd. Een voorwaarde voor een geslaagde behandeling is dat de patiënt zich bewust is geworden van zijn zogeheten 'delictketen': welke stappen gaan er bij deze patiënt gedurende een bepaalde periode vooraf aan het delict? De patiënt moet leren vroegtijdig de signalen te herkennen die bij hem kunnen leiden tot controleverlies en tot een delict. Aan de hand van nieuw gedrag waarmee hij kan oefenen, leert hij anders om te gaan met zijn eigen behoeften en gevoelens. Het belangrijkste is dat de patiënt door zijn toegenomen controle geen seksuele delicten pleegt.

Seksuele controlestoornissen komen zowel bij mannen als vrouwen voor. Binnen de forensische psychiatrie van GGZ Drenthe worden geen vrouwen met seksuele controlestoornissen behandeld.

Tags: sexueel geweld

Loverboys richtten zich op moslimas

Loverboys richten zich op moslima‘s
Steeds meer minderjarige islamitische meisjes worden de laatste tijd slachtoffer van loverboys. Ze richten zich speciaal op deze moslima‘s omdat ze gemakkelijk met hun geloof zijn te chanteren. Dat zegt hulpverlener Han Siemelink van de stichting Olde Vechte. De loverboys dreigen de meisjes hun familie in te zullen lichten als ze uit de prostitutie stappen. ‘Op die manier zetten ze hun slachtoffers volkomen klem‘, aldus Siemelink. ‘Seks voor het huwelijk is volgens de Islam nu eenmaal verboden. Meisjes die dat verbod overtreden, worden in de regel door de familie verstoten.‘

Steeds vaker hoor je dat veel moslima's meisjes vooral van marokkaanse afkomst terecht komen in de protistutie,of worden aangerand,of worden verkracht.En die meiden zijn dus bang om iets te ondernemen.Voel je aangesproken of ken je iemand dan moet je goed verder lezen.

Ten eerste moge Allah Inshallah iedereen zwaar straffen die aan aanranding en verkrachting doet. Amien

Waarom ik dit zeg omdat ik zat meiden ken die dit overkomen is en ik wordt er ook schijtziek van vooral omdat de meeste van je eigen soort is ! En dan met ramadan ze3hma in de moskee zitten en heilig doen terwijl je paar maanden later meisjes aanrand,verkracht en als loverboy te werk gaat, Allah ziet Allah straft !

Maar nu verder over het onderwerp. Deze meiden zijn bang om aangifte te doen,bang dat familie erachter komt en ze worden vestoten,afgeslacht,vermoord, dus ze blijven met de trauma zitten,zoeken geen hulp, en zijn simpel slachtoffer voor chantage praktijken,dus ze GAAN ermee door, of ze denken dat het afgelopen is maar op een dag overkomt ze het weer enso enso.

Sorry ? Bang om afgeslacht te worden? Bang om vermoord te worden ? Bang om verstoten te worden ? maar niet bang voor de straf van Allah dan, nee dan benje echt niet bang voor Allah maar benje bang voor die honden,sorry honden is nog te respectvol.

Diegene moeten goed nadenken,voel je je alleen,voel je die pijn,voel je je bedreigt maar Allah ziet alles,dus HIJ hoop voor jou dat jij bij HEM hulp zoekt,door te bidden en hulp vraagt aan hem,afstand neemt van dat tuig,je sterk opstelt,durft hulp te zoeken want er zijn zat instanties die hulp bieden,ook speciaal voor moslima's. Desnoods ga je naar de moskee en vraag je het daar, denkje dat ze je gaan uitlachen?, confronteer dat tuig met Allah, dat is de allerbeste OPLOSSING ! Confronteer hun met Allah .

En aangifte doen dat ligt aan jou,het vertellen aan je familie ligt aan jou,maar alsje dat niet doet zul je altijd gebrandmerkt zijn voor het leven,dan denken ze.. HAAR kan je chanteren,ze durft toch niks te doen, STAP eruit nu het nog kan, en ZOEK hulp, en CONFRONTEER ze met Allah. Geef ze aan ! liever eenmaal nog pijn hebben door dat tuig en ze laten weten dat het afgelopen is en dat je voor Allahs hulp kiest dan doorgaan en gestraft worden later in je graf en in het hiernamaals omdat je GEEN hulp zocht bij Allah en mee door ging ! (geloof me ZIJN straf is 100.000000 x zwaarder dan die pijn van dat tuig)

Je zou zeggen jij hebt makkelijk praten,je bent een gozer,je weet niet wat hun meemaken of hoe ze zich voelen, nou dan zal ik je wat vertellen.

In PALESTINA zitten honderden palestijnse meiden gevangen in isralische gevangenissen in de leeftijd van 14 tot 20, ja je hoort het van de leeftijd 14 tot 20. en die meiden die worden misbruikt,aangerand,verkracht door israelische soldaten. Dagelijks, niemand die ze ziet,niemand die ze hoort, die meiden bidden elke dag tot Allah, zij weten dat ZIJN hulp ooit zal komen en ZIJN bestraffing over al die TUIG zal neerdalen. Ik heb dat op tv gezien dat een palestijne meid werd geintervieuwd van 16 en vertelde wat er allemaal met haar gebeurde. DAGELIJKS, zij kunnen niks doen, daar is geen recht. maar de moslima''s hier moeten een voorbeeld nemen,en deze tuig aangeven en hulp zoeken,WEES BLIJ dat je het hier wel kan doen.

Al is het je eigen familielid die jou wat aan heeft gedaan,wat denkje zelf,je ouders zullen niet geloven,of schande, alsje dat denkt ben je al zelf hulpeloos verloren,want als je ouders om je geven zullen ze je wel geloven. en zoals ik zei liever huis uit worden geschopt of afgeslacht worden met Allahs recht in je hart dan ermee zitten en de pijn elke dag voelen ! Diegene wiens bloedverwanten dit laten overkomen moeten weten dat je LEF moet hebben voor Allah en hen moet aangeven,ookal is het familie,dan moet je het juist zeggen, ZIJ zullen ten schande hier worden aangelegd en in het hiernamaals hard woren gestraft INSHALLAH.

Stuur dit door en laat jezelf of andere weten dat deze praktijken afgelopen moeten zijn en ALLAH alles ziet en straft !

Amien

Loverboys

Loverboys
Wat zijn loverboys?
Loverboys zijn jongens, allochtoon of autochtoon, die de aandacht van meisjes proberen te trekken door hen complimentjes te geven, aardig tegen hen te doen, met hen uit te gaan en soms ook door mooie en leuke cadeautjes te geven.

Wanneer een meisje verliefd is geworden op een loverboy probeert hij haar met verschillende redenen (bijvoorbeeld om samen ergens een zaak te beginnen) zo ver te krijgen dat ze voor hem gaat werken in de prostitutie. De meisjes worden gestimuleerd of gedwongen en belanden in de prostitutie.

Hoe werkt een loverboy?
Vanuit ervaringen van slachtoffers kunnen een aantal fasen benoemt worden die de werkwijze van een loverboy beschrijven.

1. De ontmoeting
De loverboy gaat op zoek naar meisjes.

Hij doet dit op plekken waar meisjes rondhangen, zoals op scholen, stations, cafes, etc. Een belangrijke ontmoetingsplek is tegenwoordig via het internet. Hier worden afspraakjes geregeld en zo komen veel meisjes in contact met een loverboy.

Dit ‘ronselen´ gebeurt niet alleen in grote steden, maar in alle delen van het land.

Het ronselen gebeurt niet alleen door loverboys. Het kan ook zijn dat vrienden en bekenden van de loverboy de meisjes in contact brengen met hem.

2. Indruk maken
De jongen maakt indruk op een meisje door bijvoorbeeld in een mooie auto op school te verschijnen.

Hij spreekt het meisje aan en is heel aardig tegen haar. Bovendien verwent hij haar later meestal met cadeaus en nog meer lieve woorden, waar het meisje vaak gecharmeerd van raakt.

De loverboy is op zoek naar een meisje dat makkelijk en snel onder de indruk raakt met als doel het meisje verliefd op hem te laten worden. In het eerste contact word ingeschat hoe ontvankelijk en gevoelig het meisje is voor zijn aandacht en vleierij.

Als de pogingen op niets dreigen uit te lopen gaat hij op zoek naar een ander mogelijk slachtoffer. Heeft hij beet en is het zo dat het meisje van huis is weggelopen dan kan ze meteen intrekken bij de loverboy.

3. Relatie aangaan
Het meisje vind al deze aandacht natuurlijk geweldig, zeker als ze dat thuis heeft moeten missen.

Ze wordt verliefd op de jongen omdat ze het gevoel heeft ‘speciaal’ voor hem te zijn en gaat een relatie met hem aan. Door de gevoeligheid voor veel aandacht, zogenaamde liefde en soms cadeaus accepteert het meisje veel, vaak zonder zich af te vragen wat de intentie van de loverboy is, of de jongen zich in een crimineel milieu begeeft en wat hij precies doet in het dagelijks leven.

4. Seksueel Contact
De relatie is in eerste instantie hartstikke ‘goed’.

De loverboy probeert er naar toe te werken dat hij met het meisje naar bed gaat. Bij moslim meisjes heeft hij vooral het doel om haar daar later mee te chanteren of te bedreigen. Er is soms zelfs sprake van verkrachting / ontmaagding, om zo de weg naar huis helemaal af te snijden.

5. Grenzen verleggen
Door zijn meisje bijvoorbeeld aan te zetten tot seks met vrienden verlaagt hij de drempel naar de prostitutie. Ook het regelmatig in contact brengen met de prostitutie door bezoek aan rosse buurten, of het stimuleren van contacten met meisjes die al werken. Op deze manier wordt de drempel naar de prostitutie verlaagd.

Vaak stimuleert de loverboy ook het gebruik van soft- en harddrugs.

6. Aanzet tot prostitutie
Op een gegeven moment is er een keerpunt, wanneer de loverboy door een emotioneel verhaal of door dwang zijn meisje aanzet tot prostitutie.

Het meisje is inmiddels emotioneel gebonden aan de jongen en kan daardoor moeilijk meer bij hem weg gaan. Bovendien is het sociale netwerk van het meisje heel erg klein geworden.

Als het meisje niet in de prostitutie wil gaan werken dreigt de loverboy het meisje weer terug te brengen naar de ouders. Dit is vooral effectief als het slachtoffer allochtoon is of problemen thuis heeft.

7. Exploitatie/ Uitbuiting
Het meisje kan zo afhankelijk zijn van de jongen dat het ontzettend moeilijk is voor haar om zich los te maken en steeds terug gaat naar hem omdat ze niet zonder hem kan.

Als het meisje eenmaal in de prostitutie werkt, wordt ze scherp in de gaten gehouden. Weigeren van werk kan mishandeling of bedreiging betekenen.

Een loverboy heeft vaak meerdere meisjes voor zich werken.
Als een meisje werkt als prostituee is het niet eenvoudig om te stoppen.
Ze is sociaal en maatschappelijk ge챦soleerd geraakt. Schaamte en een laag zelfbeeld werken niet stimulerend voor het opbouwen van een nieuw leven.

Zijn loverboys strafbaar?
Ja. Volgens artikel 250a van het Wetboek van Strafrecht gaat het om mensenhandel, namelijk het aanzetten van minderjarigen tot prostitutie.

De maximale straf is 10 jaar als er sprake is van minderjarigen of dwang.

Bron: www.scharlakenkoord.nl / www.blixum.nl